hoogte-en dieptepunten – Stichting Hoezo Anders

0

Lente is een seizoen vol beloften. De wintermaanden zijn voor mij vaak het moeilijkst en staan in het teken van nog meer pijn. Lente belooft de pijn te minderen, en dat ik eindelijk weer vaker naar buiten kan gaan. Zelfs hoe mijn katten reageren op de eerste zonnige dagen van het jaar maken me onwijs blij en geven me een gevoel van meer vrijheid en mogelijkheden. Lente spoort me ieder jaar weer zachtjes aan om te kijken naar hoe ik beter voor mezelf zou kunnen zorgen. In januari, wanneer iedereen goede voornemens maakt, ben ik nog in een soort winterslaap. Mijn motivatie schijnt pas echt wakker geschud te worden wanneer de zon begint te schijnen.

Uit de stilstand
Wanneer de zon weer tevoorschijn is gekomen, ga ik vanzelf weer gezonder eten. Meer fruit, meer groente. Ik heb behoefte aan vers voedsel. In het zonnetje je aardbeien opsmikkelen, laat ze nog veel lekkerder smaken ook! Dit jaar heeft de lente ervoor gezorgd dat ik met yoga begonnen ben. Een hele lichte vorm dan wel, maar het voelt zo goed om weer in beweging te zijn, om vooruitgang te maken. Om weer iets nieuws te proberen en daar blij van te worden. De kou laat me gedwongen stil staan, maar de zon smelt die gedwongen stilstand weg.

Het is niet zo dat ik echt een hekel heb aan de winter. De winter heeft zelfs ook fijne voordelen, die de warmere maanden niet hebben. Zo merk ik in de winter niet zo erg dat ik zoveel minder kan dan de rest. Iedereen lijkt dan te wachten op terugkomst van de zon. In de lente en zomer is er een overvloed aan feestjes en activiteiten – activiteiten waar ik lang niet altijd aan mee kan doen.
Het heeft iets heel deprimerends om op een mooie, zonnige dag in je bed te moeten liggen. De gordijnen dicht te moeten trekken omdat het licht teveel zeer doet. Alle vakantie- en festivalfoto’s die op je tijdlijn voorbij komen, terwijl je zelf misschien dit jaar weinig van dat soort dingen kunt doen.

Toch genieten
Je beseft je meer hoe gevangen je kan zijn door je ziekte. Dat kan erg confronterend zijn. Daarentegen maakt de lentezon het wel gemakkelijker om daar af en toe uit te breken. Of wanneer dat niet lukt, toch te genieten van de zon op je balkon, of van de mooie bomen voor het raam. De mengeling van confrontatie en motivatie is soms best moeilijk. Doordat je gemotiveerd raakt om meer te doen, is het extra confronterend wanneer dat niet lukt. Die confrontatie is er ook veel vaker dan wanneer je je koest houdt in de winter. De lente is voor mij daarom vaak een seizoen van dieptepunten en hoogtepunten.

Toch vind ik de lente ieder jaar weer heerlijk en kijk ik er altijd naar uit. Dit jaar heb ik een lijstje gemaakt van alle dingen die ik los wil laten dit jaar. Lente is een tijd van transformatie, en daar ben ik haar altijd dankbaar voor.