Hoezo Anders – Actueel – Mentorproject

0

Je (droom)baan vinden als je een (niet-zichtbare) beperking hebt, is een stuk lastiger, maar niets is onmogelijk! Het kan enorm helpen om net even wat extra hulp te krijgen. Dat kan bijvoorbeeld door begeleiding van een mentor. Je wordt een jaar lang persoonlijk begeleid bij jouw zoektocht naar werk of stage. Zit je op het VSO en ga je volgend jaar stage lopen of eindexamen doen? Of ben je bijna klaar met je eindexamens? Misschien kan jij dat zetje juist goed gebruiken. Voor meer informatie: mail [email protected]

 Een mentor is eigenlijk een soort raadgever. Onze mentoren zijn ervaren mensen uit het bedrijfsleven. Hij of zij kan je vragenover werk, stage, vervolgopleiding of wellicht over financien beantwoorden en stelt ook vragen aan jou. Bijvoorbeeld als je wilt weten wat een bepaald beroep nou echt inhoudt. Een mentor kan jou dan in contact brengen met iemand in zijn netwerk. Of twijfel je over een vervolgopleiding maar weet je niet hoe je dat moet aanpakken. Een mentor lost je problemen niet op maar helpt je om het zelf te doen. 

Anne vertelt hoe zij de periode na haar eindexamen heeft ervaren. Zij had achteraf dolgraag eerder de steun gehad van een mentor of jobcoach, iemand met wie ze kon sparren over haar mogelijkheden. 

Van school af en dan!?

Vanaf mijn 1e middelbare schooljaar kwam ik op het speciaal onderwijs terecht. Omdat ik wat langzamer leerde dan de gemiddelde leerling was het voor mij beter dat de klassen wat kleiner waren. Zo zou er meer individuele aandacht zijn voor mij. De eerste 2 jaar was er van extra aandacht echter weinig sprake. Gelukkig wilde ik zo graag van die school af dat ik hard mijn best heb gedaan en vrij goede cijfers heb gehaald. Na deze school kwam ik op een school terecht voor langdurig zieke kinderen waar nog kleinere klassen waren voor 5 a 10 leerlingen. Hier kreeg ik wel de aandacht die ik nodig had maar toen maalde ik er niet meer om. Ik wilde alleen maar heel graag van school af. Ik baalde er zo van dat ik niet hoger werd ingeschat dan vbo-mavo…
Op mijn 17e haalde ik dan eindelijk mijn vbo-mavo diploma. Ik was zo blij met het felbegeerde papiertje. Eindelijk was daar het moment dat de middelbare schooldeuren voor de laatste keer achter me dicht gingen. Ik stapte de grote wijde wereld in…!

Keuzes maken

En wat ga je dan doen. Ik wist wel dat ik school even helemaal zat was. Ik besloot om maar ‘gewoon’ een jaar te gaan werken en dan zou ik wel zien wat ik leuk vond.  En dat jaar ging best snel voorbij. Ik had leuke banen en minder leuke banen. En na dat jaar bedacht ik: de zorg is te stressvol voor mij, ik kan beter werk zoeken in de administratie. Echt kiezen vanuit mijn hart deed ik niet op dat moment, het kwam meer vanuit mijn verstand. Ik vond computers leuk en je hoefde tenminste niet zo hard te rennen als bijvoorbeeld in een ziekenhuis. Het was voor mij op dat moment de meest logische keuze, dus zocht ik een school uit en ging een administratieve opleiding doen. Als ik achteraf terug kijk naar deze hectische periode dan denk ik, had ik maar iemand gehad die mij een richting kon geven. Een jobcoach of een mentor die met mij uit kon zoeken wat ik nu echt wilde. Als je net 18 bent komt er ineens zo veel op je af. Je hele jeugd denk je: ‘oh was ik maar volwassen, dan mag ik het allemaal zelf bedenken!’ En als je eindelijk volwassen bent:  

‘Help! Ik moet ineens alles zelf bedenken!’ Helemaal als je op een speciale school hebt gezeten waar feitelijk je handje wordt vast gehouden. En als de deur achter je dicht valt, sta je er alleen voor. Dan moet je het ineens zelf doen. Ik weet nog dat ik wel eens tegen mijn vader zei: ‘Waarom bestaan er geen zelfhulpboeken voor jongvolwassenen? Je moet ineens zoveel uitzoeken en alles maar weten!’

Belangrijk werk

En nu is daar dan Hoezo Anders! De Stichting voor en door jongeren met een niet-zichtbare beperking. De stichting is opgericht nadat Daniella het boek ‘Anders’ schreef. Ze schreef dit boek omdat haar zoon onder andere VCFs en ADHD heeft. Ze maakte zich zorgen of hij het wel zou redden als hij volwassen werd. Ze ging in gesprek met allerlei jong volwassenen met VCFs en kwam op het idee om de stichting in het leven te roepen. Inmiddels weten al veel jongeren, organisaties en patientenverenigingen de weg naar Hoezo Anders te vinden. Het werk dat Hoezo Anders doet is heel belangrijk voor veel jongeren die net als ik een onzichtbare beperking hebben. Waar kun je terecht als je wat meer hulp nodig hebt dan een ander? En welke rechten heb je eigenlijk allemaal? Dit zijn vragen die belangrijk zijn om te weten als je er niet helemaal zelf uit komt. Ik wou dat ik wat meer geweten had waar ik terecht kon! Ik wilde zo zelfstandig mogelijk zijn, helaas kwam ik er na een aantal negatieve werk ervaringen achter dat ik toch meer hulp en begrip nodig had op de werkvloer.Uiteindelijk ben ik er na een lang en moeizaam traject goed uitgekomen, maar wat zou het gescheeld hebben als ik al eerder die jobcoach had kunnen krijgen!

Het is belangrijk dat jongeren die net van school af komen de juiste weg makkelijker weten te vinden. Dit voorkomt dwalingen en foute keuzes. De projecten die Hoezo Anders op poten zet zijn erg belangrijk voor deze jongeren. Zeker als je van het speciaal onderwijs ineens alles zelf moet gaan uitzoeken is een helpende hand belangrijk. Voorkomen dat jongeren verkeerde keuzes gaan maken is beter dan genezen! Daarom is het mentorenproject ook zo belangrijk.

Wil je meer info krijgen over het mentorenproject? Neem dan contact op via [email protected] of via [email protected]