interview van de maand Archives | Stichting hoezoanders

0

Marlou van Rhijn staat sinds de Paralympics in Londen beter bekend als de ‘Bladebabe’, ze is 22 jaar, voormalig zwemster, studente commerciële economie, maar bovenal wereldrecordhoudster op de 100, 200 en 400 m sprint.

In interviews en op tv kom je heel zeker en positief over, ben je altijd zo vol zelfvertrouwen geweest?
“Ja! Dit komt door mijn moeder, zij heeft ons zo opgevoed. Ik ben snel positief en ben bijna nooit onzeker geweest over mezelf. Ik probeer daar gewoon niet veel aandacht aan te besteden. In mijn ogen hoef je jezelf ook echt niet te schamen voor een beperking. Dat is echt nergens voor nodig! Ik heb een broertje van elf en hij vindt het juist hartstikke cool dat ik anders ben. Iedereen is anders en dat is juist bijzonder. Je moet juist niet onzeker zijn over je handicap. Het is iets waar je niet eens wat aan kan doen!”

Is sport belangrijk als je een beperking hebt? Op welke manier (kan het je helpen)? Het kan je namelijk ook confronteren met je lijf?
“Angst is een slechte raadgever. Sporten is allereerst gezond voor je. Zelfs als je een motorische handicap hebt kan het goed voor je zijn om op die manier een soepeler lijf te krijgen en wat meer conditie. Sporten kan ook heel veel betekenen voor je sociale leven. Bij een vereniging kan je je plekje vinden en in een teamsport sta je er niet alleen voor. Zo kan het je ook nog eens vriendschappen opleveren. Het is fijn om een talent te hebben, iets waar je goed in bent. Dat helpt met je zelfvertrouwen. Dit kan je vinden in de sport, maar ook in andere hobby’s.”

Hoe ga je om met altijd weer dezelfde vragen over je protheses, blades en starende blikken?
“Voor mij is het wennen dat mijn protheses ‘anders’ zijn. Ik ben zo geboren, mijn onderbenen waren vergroeid en uiteindelijk zijn ze geamputeerd. Mijn protheses zijn mijn benen, dat is nooit anders geweest. Voor andere mensen is het iets interessants. Mensen vragen vaak wat er aan de hand is en ik vind het aan jou of je wel of niet iets vertelt. Nu is het natuurlijk een onderdeel van mijn sport, daarom moet ik er wel over praten. Ik hoop dat heel veel kinderen straks niets meer hoeven uit te leggen, omdat ik nu al een heleboel vragen beantwoord. Ik zie het niet als iets negatiefs dat mensen nieuwsgierig zijn, maar weet gewoon dat je niets hoeft.”

Tot je achttiende zwom je fanatiek en je stopte omdat je rustiger wilde leven. Wat voor toekomst zag je toen voor jezelf?
“Vanaf jonge leeftijd zat ik al in de selectie en trainde ik iedere dag. Mijn droom was toen al om naar de Paralympics te gaan met zwemmen. Iedere dag trainen vond ik hartstikke leuk, maar ik was op een gegeven moment na al die jaren ook wel benieuwd hoe mijn leven zou zijn zonder al dat trainen. Ik wilde meer genieten. Ik had geen duidelijk plaatje in mijn hoofd. Ik wilde gewoon genieten.”

Die pauze duurde een jaar. Je werd gebeld door je huidige coach en hij vertelde dat je de ideale handicap hebt voor atletiek.’ In jouw geval is jouw ‘beperking’ een voordeel, een talent. Wat vind je ervan dat iemand op deze manier kijkt naar wat je wel kunt?
“Ik vond het een beetje raar dat hij het op die manier bracht. Ik ben atletiek gaan proberen omdat ik op het moment van zijn telefoontje weer wilde gaan sporten. Niet omdat het de beste sport is voor mijn handicap. Juist niet. Ik vind het belangrijk dat je de sport gaat doen die je leuk vindt, niet omdat het het beste bij je past. Ik vond het in het begin best ingewikkeld, noem het een soort identiteitscrisis. Ben ik nu opeens atleet? Mijn eerste trainingen waren hartstikke leuk, het leek op gym net als op de middelbare school. Rondjes lopen. Al snel ging ik trainen met de blades en kreeg ik de smaak weer helemaal te pakken. Ik wilde naar de Paralympics in Londen. De tijd die ik had om te trainen was echt kort, het was alles of niets. Ik heb keihard getraind en ik heb mazzel gehad met mijn zwemachtergrond. Ik stapte ook in een super professioneel team, het enige wat ik nog moest doen was alles geven in de trainingen. De kwalificatie voor de Paralympics was iets bizars, ik rende zo’n goede tijd dat het vrijwel zeker was dat ik mee mocht doen. Toen besefte ik pas eigenlijk hoe bijzonder het allemaal was.”

Je zegt dat het jou niet om de handicap gaat, maar om de sport. Toch blijft het onlosmakelijk aan elkaar verbonden en zien veel mensen je als een voorbeeld. Wat vind je daarvan?
“Mijn handicap is niet de reden dat ik ben gaan hardlopen. Kijk altijd vanuit jezelf, wat je wel of niet wil en kan. Je moet een soort van ‘schijt hebben’ aan een ander. Natuurlijk zijn de Paralympics misschien niet haalbaar voor iedereen, maar als je in jezelf gelooft kom je een heel eind. Het feit dat mensen mij als een voorbeeld zien vind ik heel erg gek. In mijn ogen ‘sport ik gewoon’. Ik loop van start naar finish. Ik heb er nooit bij stilgestaan dat er nog meer bij komt kijken. Ik ben in mijn leven ook nooit anders behandeld door mijn beperking. Pas toen ik begon te winnen kreeg ik verhalen te horen van anderen die dit wel hebben meegemaakt. Door mijn sport kan ik laten zien wat er allemaal mogelijk is. Ik hoop hiermee kinderen en hun ouders te inspireren, dat er nog een heleboel mogelijk is als je een kindje krijgt met een beperking zoals bijvoorbeeld de mijne.”

Je hebt een gouden medaille en zilver gewonnen op de Paralympics en deze zomer heb je ook alles gewonnen, hoe voelt dat? Waar droom je nog van in de sport?
“Het klopt dat ik alle mogelijke titels heb, op dat gebied valt er niet meer te behalen. Mijn wens is dit niveau zo lang mogelijk te mogen vasthouden. Daar train ik hard voor. Ik train tien keer per week, vijf dagen lang en twee keer op een dag. Als topsporter zit je continu tegen je grens en je gaat er ook overheen. Ik vind op dit niveau sporten hartstikke leuk, ik houd van die uitdaging en er staat ook een heleboel tegenover. Eigenlijk ervaar ik geen beperkingen van mijn beperking. Ik doe precies wat ik wil en dat gaat me goed af. Ik zie ook eigenlijk geen beperkingen.”

Credits: Helene Wiesenhaan Photography

Je studeert commerciële economie, wat zou je met je studie willen doen?
“Op dit moment zit ik in mijn laatste jaar, ook alweer een tijdje, maar toch. Ik doe een aangepaste studie aan de Johan Cruijff academie. Dat is fijn want je kunt je studie aanpassen aan je sport. Bij mij is het meer andersom. Mijn studie is echt ondergeschikt aan mijn sport de laatste tijd. Wat ik er mee wil doen, geen idee. Ik vind het wel een fijne studie omdat het zo breed is. Ik focus me nu vooral op mijn sport. Maar een papiertje vind ik wel erg belangrijk.”

Wat adviseer je andere jongeren die graag willen sporten, maar misschien niet zo goed durven omdat ze hun grenzen nog niet kennen of zich schamen voor hun lichaam?
“Thuis zitten heeft geen zin, ga gewoon kijken bij een sportvereniging. Bedenk wat je leuk lijkt en doe een keer mee. Probeer het eerst voordat je denkt dat je het niet kan!”

Boyce is pas drie jaar wanneer hij uit huis wordt geplaatst. Samen met zijn zusje komt hij in een opvang terecht en niet snel daarna komen ze in een internaat. Voor Boyce zullen er nog 12 of 13 volgen. In een van de internaten ‘De Hondsberg’ in Oisterwijk komt Boyce in aanraking met documentairemaker Roel van Dalen. Hij maakt een documentaire over de kinderen van de Hondsberg en Boyce is een van de hoofdpersonen. Hij maakt diepe indruk op veel kijkers als jong jongetje die geen raad weet met zichzelf en zich uit door middel van agressie en het draaien van harde gabbermuziek. Wanneer hij volwassen is en Roel van Dalen de jongeren opnieuw opzoekt voor een vervolg op de eerste documentaire zie je een compleet andere Boyce.
Op eigen kracht heeft hij zichzelf op het juiste pad weten te krijgen, ondanks alle tegenslagen en zijn verstandelijke beperking. Deborah is benieuwd hoe hij dat voor elkaar heeft gekregen.

Hoe vond je het om gefilmd te worden voor de documentaire ‘Kinderen van de Hondsberg’? En hoe is het om die documentaires terug te zien?
“Roel van Dalen liep een keer op het terrein van de Hondsberg en hij werd geïnspireerd door de kinderen die buiten aan het spelen waren. Hij wilde graag een documentaire maken en uiteindelijk werd ik ook gevraagd. Ik was destijds nog maar negen jaar, ik liet het maar op me afkomen en had het niet echt in de gaten dat ik werd gefilmd. Bij de première zaten we in een grote bioscoop, ik was toen 11/12 jaar en toen kwam het besef. In die tijd werd ik ook af en toe herkend, dat was wel bizar. Nu ben ik vooral trots.”

In de documentaire komt naar voren dat je een verstandelijke beperking hebt, door zuurstoftekort bij de geboorte. Kan je daar wat meer over vertellen?
“Mijn ouders waren net op tijd in het ziekenhuis toen mijn moeder moest bevallen van mij. Ik had de navelstreng om mijn nek geklemd zitten en als het vijf minuten later was geweest, dan was ik er niet meer geweest. Ik weet heel goed dat ik ontzettend veel geluk heb gehad. Door het zuurstoftekort heb ik wat meer moeite met leren en om met bepaalde dingen om te gaan.”

In hoeverre heeft jouw beperking invloed gehad op jouw leven?
“In het tweede internaat waar mijn zusje en ik woonden was ik vaak agressief. Ik wilde mijn zusje beschermen, maakte veel ruzie en had continu last van driftbuien. Ze kwamen er toen achter dat er misschien wat meer aan de hand was. Ik werd getest en er kwam uit de testen dat ik ADHD heb en een verstandelijke beperking. Kort daarna werd mijn zusje in een pleeggezin geplaatst en na een tijd ging zij weer terug naar huis. Ik ben daarentegen van het ene naar het andere internaat gegaan. We zijn niet met elkaar opgegroeid, dat vind ik wel heel erg, gelukkig hebben we sinds kort weer goed contact. Misschien was het anders gegaan als ik niet die beperkingen had.”

Acceptatie
“Tot mijn 16e probeerde ik het zelf te doen en me niets aan te trekken van mijn beperkingen, toch achtervolgt het me overal. Ik heb moeilijkheden met school en werk gekend. Helaas heb ik mijn diploma niet gehaald. Door veel therapie heb ik geleerd om te praten en accepteer ik dat ik een beperking heb. Ik weet nu dat ik hulp kan vragen en hoe ik gebruik van mijn beperkingen kan maken, of hoe juist niet. Ik ben blij dat je het niet aan me kan zien dat ik een beperking heb. Nu kan ik er nog af en toe over heen praten of mezelf beter voordoen dan dat ik ben. Het maakt het wel weer moeilijker om aan de bel te trekken.”

Hoe accepteer jij je verleden en je beperking?
“Ook al heeft mijn vader me niet op kunnen voeden, hij was er wel altijd voor me. Met mijn moeder heb ik helaas nooit een goede band gehad. Er was altijd agressie, we hebben het zo vaak opnieuw geprobeerd en het werkt niet tussen ons. Iedere keer ging het weer verkeerd en die negativiteit wil ik niet meer in mijn leven. Ik stop liever al mijn energie in de relaties met mensen om me heen waar ik iets mee op kan bouwen zoals mijn vader, zus en vriendin.”

Ervaringen overbrengen
“Het helpt mij om mijn ervaringen over te brengen, dat doe ik in de workshops die ik geef samen met Marcus en Arthur. (http://www.zerotomidnight.com/?page_id=305) Voor mij zijn die workshops pure verwerking en zonder therapie en het geven van de workshops was ik niet gekomen waar ik nu ben. Ik heb nog steeds moeite met vertrouwen, dat zal ook niet zo snel veranderen. Door mijn verleden heb ik verlatingsangst, veel beloftes zijn niet waargemaakt. Met praten kom ik er wel. Het enige wat ik wil is een stabiel leven, samen met mijn vriendin en haar kindje. Ik wil het leven wat ik zelf nooit heb gekend aan hem kunnen geven.”

Waar haal jij je doorzettingsvermogen vandaan?
“Voor mij is muziek mijn alles. Muziek luisteren, maken, gewoon alles wat er bij komt kijken. Een dag zonder muziek is voor mij als een dag niet geleefd. In mijn jeugd luisterde ik naar gabbermuziek en op mijn twaalfde kwam ik in aanraking met rapmuziek. Ik kan ontzettend veel uit de teksten halen. De herkenning die ik vind bij sommige rappers, dat helpt mij enorm, het geeft me de kracht die ik nodig heb om door te gaan.”

Op dit moment heb je geen baan meer bij de bakkerij, wat zijn je plannen voor werk?
“Mijn baan bij de bakkerij heb ik opgezegd met wederzijdse toestemming. Na drie en een half jaar keihard werken, met zelfs een vast contract, is het nu helaas voorbij. Mijn omgeving vindt dat ik er goed mee om ga. Ik blijf rustig en probeer mijn verdere opties te verkennen. Hier krijg ik hulp bij van een coach. Het is fijn om een vangnet te hebben die me kan helpen met werk zoeken. Een van mijn dromen is met jongeren werken die zelf in internaten zitten. Dat ik met mijn ervaring een groepsleider kan worden om zo mijn ervaringen over te brengen. Waarschijnlijk begin ik in januari met de opleiding SPW niveau 1. Dat lijkt me fantastisch. In de tussentijd probeer ik samen met Marcel zoveel mogelijk workshops te boeken.”

Je rapt en je deelt je ervaringen door middel van je muziek en workshops. Hoe is dat voor je?
“Er was mij gevraagd of ik een boek wilde schrijven over mijn leven, maar mijn familie wilde dit liever niet. Maar een cd vonden ze wel goed. Via Roel van Dalen kwam ik toen in aanraking met Jeroen en we hebben mijn levensverhaal op muziek gezet. De cd presentatie was in 2012 op de Hondsberg. Dit was fantastisch, de jongeren moesten huilen en noemden mij hun voorbeeld. Ze trekken zich echt aan mij op. Hierna kwam het idee om mee te doen met de workshops. Ik vertel mijn verhaal, laat mijn muziek horen en natuurlijk laten we een stukje van de documentaire zien.”

Waar droom je van?
“Ik wil graag mijn werk maken van muziek, dat is mijn grootste droom. Ik zie een show voor me met vuur en glitters en een publiek die alleen maar ‘meer’ roept. Ik hoop een dikke hit te maken waarmee ik dat kan bereiken. Ik ben een podium mens, dat hoor ik vaak en ik wil alleen maar meer. Nog meer muziek maken en mijn brood ermee verdienen. Ik zou hier alles voor opgeven. Mijn gevoel uiten en overbrengen met muziek en als het dan ook nog iets raakt bij mensen, dat is machtig. Alle kansen grijp ik aan om dit te kunnen bereiken.”

Wat geef jij voor tips aan andere jongens of meiden die het moeilijk hebben en misschien ook wel moeten dealen met een beperking?
“In het verleden blijven hangen heeft geen zin, probeer het verleden te laten rusten. Je maakt jezelf anders helemaal gek. Geniet van je leven, je hebt er maar een. Haal alles eruit en probeer voldoening uit jezelf te halen. Er is altijd een oplossing voor ieder probleem, het komt altijd goed, anders klopt er iets niet. Ga verder, ook na tegenslagen. Ga werken en doe geen gekke dingen.”

De documentaire ‘Kinderen van de Hondsberg’ terugkijken? Check deze link:

Meerdere beperkingen en toch backpacken door Zuid-Amerika?! Waarom niet, dacht Jetty. Met de juiste voorbereidingen is alles mogelijk. Lees hier haar bijzondere verhaal! Op jonge leeftijd was het voor mij al duidelijk: ik wilde meer van de wereld zien! Toen ik twaalf was wilde ik al op reis. Helaas moest ik behoorlijk wat geduld hebben. Vorig jaar was het zover, eindelijk kon ik mijn spullen pakken en gaan. Het werd Zuid Amerika, vijf maanden lang.

Voorbereidingen
Mijn voorbereidingen waren wel een tikkeltje anders dan ‘normaal’. Ik heb namelijk een chronische darmziekte, colitis ulcerosa, en hoe je het ook wendt of keert, die ziekte neem je overal mee naartoe. Vooraf heb ik goede gesprekken gehad met mijn huidige behandelend arts in het Radboud ziekenhuis in Nijmegen. Hij is hartstikke positief en vindt niet dat je beperking je moet beperken. Ik kreeg zijn telefoonnummer mee, dat als er iets zou gebeuren, ik hem altijd kon bereiken. Ook kreeg ik van de GGD tips om voldoende rust te nemen en natuurlijk moest ik genoeg vezels eten. Goed drinken en eten is voor mij ontzettend van belang. Bewapend met een dosis Prednison, voor eventuele ontstekingen, was ik er bijna klaar voor. Je neemt jezelf altijd mee. Behalve mijn lichamelijke ziekte heb ik ook psychische klachten en net voor mijn reis heb ik mijn therapie afgerond. Ik denk niet dat ik te vroeg op reis ben gegaan, maar ik ben wel te vroeg gestopt met mijn therapie. Hoe ver je ook reist, je neemt jezelf toch altijd mee.

Persoonlijke ontwikkeling
Tijdens mijn vijf maanden op reis ben ik twee en een halve maand alleen op reis geweest. Dat wilde ik ontzettend graag. Reizen vind ik enorm goed voor je persoonlijke ontwikkeling. Ik vind het moeilijk om alleen te zijn, ik focus mezelf graag op anderen. In Nederland ging dat bijna vanzelf, maar in het buitenland gaat dat toch een beetje anders. Daar kan je niet zo makkelijk vluchten of makkelijk even iemand bellen.

Verliefd op Zuid-Amerika
In totaal heb ik vier landen bezocht: Bolivia, Peru, Ecuador en Colombia. Mijn favoriet? Ik kan echt niet kiezen! Ieder land is uniek en heeft zijn eigen kracht. Bolivia is echt nog een derdewereldland en ontzettend puur in alles. Peru is al een stuk verder ontwikkeld, ook qua toerisme. Ecuador is prachtig groen, alle andere landen hebben ontzettend veel bergen, het landschap in Ecuador is meer glooiend. Ontzettend mooi om te zien. Colombia is een grote mix van verschillende culturen, met veel Afrikaanse invloeden.

Hoogtepunten
Ik heb zoveel bijzondere en gave dingen mogen zien en ervaren in deze landen. Te veel eigenlijk om op te noemen. Een aantal hoogtepunten: de trip naar de zoutvlaktes van Uyuni in Bolivia, Cochabamba (het echte rauwe straatleven van Bolivia), MachuPicchu, een oude Inca stad in Peru (de energie die daar hangt is fantastisch en enorm bijzonder), Colca Canyon (net zoiets als de Grand Canyon), Sandboarden in Huacachina en een drie daagse jungletrip. En natuurlijk de mensen, de verschillende culturen, de landschappen en het reizen zelf.

Kwetsbaarheden
Mijn kwetsbaarheden kwamen ook in Zuid-Amerika tot uiting. De depressie die in me zit, is daar naar boven gekomen. In het begin vond ik het ontzettend moeilijk, ik bleef heel lang in mijn bed liggen en wilde wel schreeuwen van frustratie. Eindelijk was ik daar, waar ik al zo lang naar toe leefde en ik was niet gelukkig. Daar baalde ik enorm van. In het begin heb ik veel gehuild, ik vond het ook moeilijk om dingen in mijn eentje te doen. Na een paar weken kwam gelukkig het omslagpunt en leerde ik ook veel nieuwe mensen kennen. Zij vertelden dat het heel normaal is om dit gevoel te hebben in het begin van je reis.

Ervaringen delen
Na een tijdje raak je comfortabel, met je backpack en emoties. In het begin is het gewoon ontzettend spannend, er komt zoveel op je af. Na twee en een halve maand kwam mijn vriend, vanaf dat moment gingen we samen reizen. Dit was echt surrealistisch, maar ontzettend fijn. Hij zag aan mij dat ik sterker was geworden en hij was zo trots. Het was fantastisch om deze ervaringen met hem te delen. Het heeft onze relatie alleen maar sterker gemaakt.

Gedwongen rust
Lichamelijk ben ik ook wat kwetsbaarder, ik ben een keer opgenomen geweest in het ziekenhuis. ‘Gelukkig’ was dat in het wat meer ontwikkelde Peru. Mijn moeder wilde dat ik terug naar huis zou komen, voor mij was dat uitgesloten. Mijn reis was nog maar net begonnen! Toch moest ik hierna wel meer naar mijn lichaam luisteren. Ik heb nu eenmaal minder energie en die moet ik echt verdelen. Hierna heb ik het ‘gedwongen’ rustiger aan gedaan. Ik moest ook nog vrachten met medicatie slikken en ben toen een tijdje op een plek gebleven.

Psychisch versus lichamelijk
Voor mij zijn mijn psychische klachten moeilijker geweest om mee te dealen op reis dan mijn lichamelijke ziekte. Lichamelijke ongemakken gaan voorbij, het is ook tastbaar. Ik weet hoe pijn werkt, daar heb ik al zoveel mee te maken gehad. Natuurlijk is het spannend om ergens te zijn en niet naar de wc te kunnen. Mijn gezondheid was ook al slecht voordat ik vertrok. In bussen zijn er vaak geen wc’s. Ik nam altijd wc papier mee, probeerde zo min mogelijk te eten en te drinken en boekte vaak luxere bussen met wc.

Mijn rugzak gaat overal mee naartoe
Ik heb een posttraumatisch stresssyndroom vanwege een heleboel heftige ervaringen. Mijn ouders zijn al vroeg gescheiden, hierdoor heb ik geleerd om mezelf al vroeg aan te passen. Vanaf mijn zevende tot mijn negende ben ik seksueel misbruikt door mijn oppas. Mijn moeder is twee keer ernstig ziek geweest, op mijn twaalfde en veertiende. Tijdens mijn jeugd had ik een slechte relatie met mijn vader. Dit en nog veel meer resulteerde in mijn problemen. Op mijn zeventiende ben ik voor het eerst in therapie gegaan. Toen had ik ook last van depressieve klachten, ik heb altijd moeite gehad met keuzes maken en een extreme vorm van zelfopoffering. Deze rugzak neem ik overal mee naartoe.

Een echte aanrader
Reizen is echt een aanrader, ik ben er een jaar later nog steeds mee bezig. Je moet een reis maken met een doel of zonder doel. Ik had een heleboel doelen, ik hoopte helemaal een met mezelf te worden. Dat is niet gelukt, er is nog een heleboel onverwerkt, dat kan een reis niet oplossen.

Laat je niet beperken
Blijf jezelf, er is geen weg die je moet volgen. Je mag het op je eigen manier doen. Doe wat goed voelt. Probeer wel stil te staan op sommige momenten, er komt zoveel op je af. Reizen leert je om met het nu bezig te zijn, te ervaren wat er is. Veel mensen denken dat het niet mogelijk is om met een lastig lichaam (en/of psychische klachten) te reizen, ik geloof dat alles mogelijk is. Luister goed naar je lijf, als iets niet goed voelt, doe het dan ook niet. Niets moet je tegenhouden, ik zie een beperking als je ‘grens’. Laat je niet beperken! En geniet!

Dit voorjaar was Marc de Hond te gast bij De Wereld Draait Door. Hier vertelde hij over zijn deelname aan de theatershow ‘De Lulverhalen’. In het theater vertelt Marc over wat er veranderde nadat hij een dwarslaesie kreeg. Een verhaal over liefde, seks en eigenwaarde. Hoezo Anders wilde hem graag interviewen om van hem zelf te horen hoe hij deze veranderingen een plek gaf in zijn leven.

Je doet veel verschillende dingen, hoe stel jij jezelf meestal voor?
”Dat ligt een beetje aan de context, hoe ik mezelf voorstel. Ik weet niet of ik nou meer presentator, schrijver of sporter ben. Ik vind een label niet zo belangrijk. Ik bevind me in die verschillende werelden en ik ben blij dat ik in ieder aspect wat ik doe, wel iets heb bereikt. Ik wilde radio maken en kreeg een dagelijkse show. Ik heb het boek ‘Kracht’ geschreven dat werd uitgegeven en vier keer is herdrukt. Ik begon met rolstoelbasketbal en haalde uiteindelijk het Nederlands team. Nu sta ik in het theater en presenteer het tv programma ‘De Rekenkamer’. ”

Wat vind je van alles wat je doet het allerleukste?
“Meestal het nieuwste wat ik doe. Nu vind ik in het theater staan hartstikke leuk. Dat is nieuw en spannend. Wanneer ik iets niet kan, wil ik het leren en zodra ik het beheers, vind ik het snel saai. Toen ik radio wilde maken, keek ik naar mijn voorbeelden en probeerde ik daar van te leren. Met mijn boek precies hetzelfde. Ik ging me zo goed mogelijk verdiepen in hoe je een boek moest schrijven. En dan doe ik het ‘gewoon’.”

Waar droom jij nog van?
“Binnen de televisie- en theaterwereld wil ik me graag verder ontwikkelen. Een eigen theatershow bijvoorbeeld lijkt me fantastisch. Over drie jaar ben ik in Rio de Janeiro op de Olympische spelen. Ik hoop dan eerst mijn vriendin Remona (atlete meerkamp) aan te mogen moedigen. Daarna wil ik naar de Paralympics als basketballer – lukt dat niet dan wil ik erheen als presentator.”

Vind je dat er ook iets ‘positiefs’ zit aan het hebben van een beperking?
“Het is belangrijk om positief in het leven te staan. Ik geloof dat ik zonder mijn dwarslaesie een prima leven had gehad. En met mijn dwarslaesie heb ik ook een prima leven. Het was mooi geweest als het me bespaard was gebleven. Maar dat heeft niet zo mogen zijn. Het positieve dan? Zonder mijn beperking had ik een heleboel dingen gemist. Ik had geen verhaal gehad om mijn boek te schrijven. Ik was nooit in aanraking gekomen met rolstoelbasketbal. Ook Remona had ik dan waarschijnlijk niet ontmoet. Doordat ik mijn verhaal deel, krijg ik waardering. Er is iets naars met mij gebeurd, en ik ben daar goed uit gekomen. Ik krijg bijzondere reacties van mensen die op de een of andere manier steun halen uit mijn verhaal. Je leeft maar een keer en achteraf lijkt alles voorbestemd: want ‘dat andere scenario’ is er niet. Dat is mijn manier om te accepteren.”

Je deelt in de theatervoorstelling ‘De Lulverhalen’ je seksuele beleving van voor, tijdens en na je revalidatie. Zou je hier wat meer over willen vertellen?
“Mijn verhaal heeft uiteindelijk een happy end, letterlijk zelfs. Ik had totale uitval door mijn dwarslaesie, en dat is gelukkig wel wat verbeterd. Mijn lijf werkt op seksueel gebied meer mee. Het is een serieus verhaal maar ik kan het door ‘De Lulverhalen’ met humor brengen. Daardoor is het ook niet te zwaar voor het publiek.”

Hoe heb je je nieuwe situatie een plekje in de liefde gegeven?
“De eerste paar jaar heb ik mezelf vastgeklampt aan de hoop dat het goed zou komen. Ik was alleen maar bezig met mijn eventuele herstel…kunnen lopen vooral. Tijdens het ongeluk had ik een relatie. Die heeft tot twee jaar daarna geduurd. Toen ik er eindelijk aan toe was om mijn situatie te accepteren hoorde hier ook liefde en seks bij. Dat hoorde er gewoon bij.”

Durfde je op vrouwen af te stappen?
“Na die relatie ben ik zeven jaar vrijgezel geweest. Deze periode had ik nodig om te ontdekken dat ik het prima zelf kon. In het begin was ik erg onzeker, ik voelde me niet aantrekkelijk. Dat straal je dan ook uit. Op een gegeven moment sprak ik met veel verschillende meisjes af. Ik wilde kijken hoe ik in de markt lag. Toen ik zelf beter in mijn vel kwam te zitten, kwamen er steeds leukere meisjes voorbij. Dit leidde niet meteen tot iets voor de langere termijn, maar ik dacht op die momenten niet dat het aan mijn rolstoel lag. Ik heb nooit het gevoel gehad dat ze het niet met me aandurfden. Wat wel zou kunnen natuurlijk. Zelfvertrouwen is iets aantrekkelijks. De laatste jaren voel ik me goed over mezelf en heb mezelf compleet geaccepteerd zoals ik ben. Ik weet dat ik geluk heb met Remona als vriendin. Maar het voelt voor mij ook zeker zo dat zij mazzel heeft met mij.”

Na zo’n ingrijpende gebeurtenis, waarbij alles veranderd is, hoe heb jij weer vertrouwen gekregen in je lichaam?
“Ik ben erg pragmatisch. Ik kijk naar wat wél goed gaat. En met alle dingen waar ik in de loop der jaren problemen mee heb gehad, zoek ik naar een passende oplossing. Ik moet mezelf goed verzorgen. De laatste jaren gaat dat ontzettend goed, ik ken mijn lijf inmiddels goed. Ik ben dankbaar voor alle mogelijkheden die ik heb. Wat niet vanzelfsprekend is voor mij.”

Deelde jij in deze jaren veel met je dierbaren of wilde je het zelf leren accepteren?
“Direct na het ongeluk kreeg ik begeleiding van een alternatieve arts. Ik sprak hem iedere dag en hij zorgde ervoor dat ik alles uitsprak. Aan hem heb ik veel steun gehad. Ik ben blij met de mensen om me heen. Wanneer je denkt dat alles perfect moet zijn en tegenslag niet welkom is, wordt acceptatie een stuk moeilijker. Gelukkig sta ik er niet zo in.”

Je hebt nu een vaste relatie met Remona, hoe kwam seks bij jullie ter sprake?
“Voordat er sprake was van liefde vond ik haar al leuk. Ik heb haar een keer mijn boek meegegeven. Na het lezen kende ze mijn hele verhaal. Toen we een relatie kregen hebben we vooral samen dingen uitgeprobeerd om te kijken wat er allemaal mogelijk was. Voor mij is het niet handig om altijd dat orgasme na te jagen, zoals vroeger. Ik vind het bijvoorbeeld ook erg fijn om me soms alleen op haar te concentreren.”

Wat wil je jongeren adviseren die ook een beperking hebben en hun eerste ervaringen in de liefde (willen) opdoen?
“Je hebt niets om je voor te schamen. Ook vind ik dat er rondom seks nog teveel taboe hangt. Het belangrijkste is dat je jezelf leuk vindt wanneer je in de spiegel kijkt. Je moet je kunnen voorstellen dat iemand anders jou ook leuk vindt. Op de middelbare school was ik hartstikke onzeker en heb ik 1x met een meisje gezoend omdat ik zeker wist dat zij verliefd op mij was. Pas op mijn 22ste begon ik het een beetje door te krijgen. Wat ook belangrijk is om te weten: andere mensen zijn echt niet zoveel met jou bezig als dat je misschien denkt. Je moet een beetje lak hebben aan de mening van anderen.”

Wil je meer weten/lezen over Marc de Hond? Neem eens een kijkje op zijn website: www.marcdehond.nl

Na het lezen van haar enorm krachtige verhaal in haar boek ‘De kracht van mijn onmacht’ kon Deborah haar verhaal niet loslaten. Ze zocht contact op met Joy en mocht haar interviewen voor Hoezo Anders! Joy van der Stel kwam door zuurstoftekort bij haar geboorte spastisch ter wereld. Alle medici waren er van overtuigd dat ze nooit een volwaardig leven zou kunnen leiden. Joy bewijst op alle manieren het tegendeel.

Je wist totaal niet wat je mogelijkheden waren. De professionals remden je continu af door je beperkingen centraal te stellen. Hoe ben jij zover gekomen zonder steun uit je omgeving?
“Ik was niet bezig met wat ik wel en niet kon. Ik was alleen maar bezig met wat ik wel en niet wilde. Ik wist wel dat mijn lijf anders werkte en daarin zocht ik mijn eigen weg. Het wordt vaak bij voorbaat gezegd, dat het niet bij te sturen is. Ik ben het er niet mee eens, ik weet dat het anders zit. Vanuit daar ging ik op zoek naar iets anders. Iedereen moet dingen leren, daarin maak je ook keuzes. Ben ik inderdaad zwaar beperkt? Ik weet het niet hoor. Ik heb nergens last van. Ik heb er pas last van als ik me er aan ga storen of als ik me er aan ga houden. Dat is dus ook weer een keuze die je maakt.”

Waar denk je dat je kracht vandaan komt?
“Ik vind het een keuze, sommige mensen noemen dat karakter. Ik kies er voor om op een bepaalde manier met dingen om te gaan. Waardoor er ook succes zichtbaar is, maar als het zichtbaar is, dan zie je niet aan de buitenkant wat er allemaal aan vooraf is gegaan. Ik zeg niet dat iedereen het zo moet organiseren zoals ik, wel als je het anders wilt. Omdat het moeite kost en het merendeel van je omgeving zegt ‘doe maar niet’, wil dit niet zeggen dat je het dan ook inderdaad niet moet doen.

We hebben jaren heel veel geregeld voor mensen met een beperking, omdat de mogelijkheden er – nog niet – waren om dat zelf te doen. Die zijn er nu wel, kijkend naar een computer en telefoon, maar de mentaliteit is niet meegegroeid. Daar confronteer ik mensen mee. Bij alles wat ik doe laat ik zien dat het anders kan door het anders te doen.”

Wat is jouw doel?
“Mijn doel is om in 2020 een merkbare bijdrage te hebben geleverd aan de verandering die we met zijn allen dienen te maken als het gaat om de zorgcultuur die we nu hebben en die we eigenlijk willen creëren met elkaar. Dat doe ik met mijn bedrijf Empower Mij. Ik wil dat de mentaliteit rondom lichamelijk gehandicapten bij professionals, maar ook zeker bij gehandicapten zelf, verbetert. De overtuiging dat je dingen niet kunt als je een anders werkend lichaam hebt, moet op de schop. Ik neem altijd het voorbeeld van je broek aantrekken. Ik kan het inderdaad niet op de manier zoals iedereen het doet. Maar op andere manieren kan ik het wel. Er zijn meerdere manieren waarop je hetzelfde resultaat kunt bereiken. Ieder mens dient hierin zijn eigen grens te bepalen.

En de eigen verantwoordelijkheid?
“In Nederland gebruiken we ‘anders zijn’ als excuus om te krijgen wat je wilt hebben. Bij het krijgen wat je wilt hebben, geef je gelijk ook je eigen verantwoordelijkheid weg. We moeten nu zo bezuinigen omdat mensen hun verantwoordelijkheid kwijt zijn. Daarbij zeg ik niet dat we mensen aan hun lot over moeten laten, zeker niet. Het begint en eindigt allemaal bij jezelf. Het is niet erg om hulp te vragen. Dat je dat moet leren, dat is niet erg. In Nederland ‘hoef je niet mee te doen’ met een beperking. Dat is in mijn ogen de slechtste houding die je kunt hebben.”

Rechten en plichten
“Mensen met een beperking hebben de afgelopen jaren heel veel rechten gekregen, maar daar horen volgens mij ook plichten bij. Nu is dat niet zo, dat vind ik scheef. Als ik iets vergoed kan krijgen, waarom zou ik het dan nog zelf proberen? In Nederland wordt je letterlijk financieel gesteund als je iets niet kunt. Als je kan werken word je vergoeding van je uitkering afgetrokken. Ik snap het wel, maar mentaal werkt dat niet erg motiverend om in actie te komen.”

Hoe zie jij de kansen voor jongeren met een beperking op de arbeidsmarkt?
“Op dit moment is het voor iedereen een uitdaging op de arbeidsmarkt. Ik ben best wel uitgesproken hierover, ik vind niet dat een handicap een verschil moet maken. Ik vind echt dat dat een overtuiging is, bij gehandicapten en bij werkgevers. In Amerika sluiten ze van te voren niets uit, ook omdat er geen voorzieningen zijn. Ik ken mensen in Amerika, een Siamese tweeling. Die tweeling is totaal zelfstandig, ze zitten op de universiteit en hebben zelfs allebei hun rijbewijs gehaald. Dat kunnen wij niet eens bedenken hier in Nederland! Dat is een heel ander uitgangspunt. Inclusie begint niet bij het afdwingen van ‘dat moet zo zijn’, inclusie moet al plaatsvinden in je hoofd.”

Heb je ooit baalmomenten?
“Ja hoor, die zitten dieper. Ik doe een stukje marketing voor de villa en dan bereid ik dingen voor en leg ik de eerste contacten. Als de mensen dan binnenkomen zijn die zeer verbaasd dat ik ze verwelkom en de hand schud. ‘Wat leuk dat jij dit werk mag doen meisje’, hoor ik vaak. Dan baal ik, die emotie heb ik toch even. Dan vertel ik ze langzaam dat het mijn pand is. Als ik dan ook nog zeg dat ik getrouwd ben en een kind heb, dan reageren ze helemaal moeilijk. Ik vind dat emotioneel lastig, maar het laat wel zien dat er nog veel werk nodig is. Het speelt gewoon. Een onderdeel van mijn doel is dat deze mensen weten dat het anders kan en binnen een aantal jaar dit soort dingen niet meer zegt.”

Hoe dwing je kansen af bij werkgevers die huiverig zijn om jongeren met een beperking aan te nemen?
“Die werkgever heeft de overtuiging dat ik met een beperking niet goed genoeg zou zijn, dat is puur een economisch belang. Een werkgever is alleen maar bezig met de cijfers. Het gaat helemaal niet om discriminatie of dat hij je niet aardig vindt. Je moet de werkgever laten zien dat je net zo veel waard bent als een eventuele gezonde ander. In Nederland zijn we niet eerlijk, het moet allemaal sociaal zijn en gezellig. Mijn ideale systeem is gewoon werken! Wat gebeurt er als de uitkeringen worden stopgezet? Als er een ramp gebeurt, dan ben je tot heel veel in staat. Als alles voor jou geregeld wordt, dan hoef je niets. Af en toe moet je jezelf een schop onder je kont kunnen verkopen.”

Hoe heb jij jouw werkdromen verwezenlijkt?
“Ik ben er goed in geworden om van een droom een doel te maken. Een droom is iets waarvan we de overtuiging hebben dat we daar niet bij kunnen komen. Als het voor mij klopt, dan hoef ik nog niet alles te weten, maar dan maak ik er een doel van. Falen staat niet in mijn woordenboek. Ik ben aan het groeien en dan ga ik af en toe heel hard op mijn neus. Dan kan ik niet zeggen dat ik het niet heb geprobeerd. Je hebt dat groeiproces nodig om verder te komen. Als je niet valt, hoe kan je dan leren? Als ik iets niet kan, zet ik daar andere mensen voor in. Maar daar heeft mijn handicap niets mee te maken.”

Wil je meer lezen/weten over Joy? Neem eens een kijkje op haar website www.empowermij.com en lees vooral haar boek ‘De kracht van mijn onmacht’. Een enorme aanrader!

Redouan Ait Chitt, doet zijn naam al een belletje rinkelen?! Dat zou zomaar kunnen, Redouan was een tijdje geleden te zien bij Je Zal Het Maar Hebben bij BNN en een paar maanden geleden was hij te zien in een gaaf filmpje van omroep mik. Zijn positiviteit knalde van de televisie! Deborah sprak hem voor Hoezo Anders.

Positieve mindset
Van jongs af aan hebben mijn ouders me behandeld als ieder ander jong kind. Eigenlijk heb ik me ook nooit anders gevoeld. Natuurlijk ben ik niet 365 dagen per jaar altijd maar positief, maar het scheelt niet veel! Je hebt de keuze, hoe je met je beperkingen omgaat. Ik heb al vrij snel gekozen om er het beste van te maken. Natuurlijk heb ik mijn gezinssituatie mee, je omgeving heeft wel degelijk invloed. Toch denk ik dat je op een gegeven moment je eigen omgeving en dus ook je situatie kunt bepalen. Als je in jezelf gelooft dan gaan mensen om je heen ook in jou geloven.

Beroemd worden
Ik was een populair kind met veel vrienden, ik ben gelukkig nooit gepest. Natuurlijk werden er soms wel eens opmerkingen gemaakt door onbekenden. Maar dan kwamen mijn vrienden voor me op. Als kind droomde ik ervan om beroemd te worden. Als iedereen me zou kennen, wisten ze al wat ik had. Op die manier hoefde ik nooit meer uit te leggen wat er aan de hand was. Toch heb ik nooit gedacht dat ik mijn beperking in zou kunnen zetten om anderen te helpen en zelfs te kunnen inspireren, zoals ik dat nu doe.

Ik laat me niet tegenhouden
Ik ben geboren met een afwijking aan mijn handen en aan mijn rechterarm. Mijn rechterarm is korter dan mijn linkerarm. Ik heb twee vingers aan mijn rechterhand en drie aan mijn linkerhand. Ik heb een loopprothese aan mijn rechterbeen, die is ook een stuk korter en ik mis een rechterheup. Een behoorlijke waslijst maar ik laat me er niet door tegenhouden. Veel ouders zijn best wel voorzichtig en terughoudend als ze een kind hebben met een beperking. De dokters raadden mijn ouders allerlei aanpassingen aan toen ik nog klein was. Mijn ouders wilden dat niet, ze wilden eerst kijken hoe ik het zonder al die aanpassingen zou redden. Als het echt nodig zou zijn, dan pas zouden die aanpassingen er komen.

Groene mountainbike
Fietsen was wel mogelijk, maar met een soort ‘driewieler’. Mijn vader kocht in plaats van zo’n fiets een groene mountainbike. Hij zette me op die fiets en duwde me zo de helling af. Natuurlijk ging ik direct onderuit. Maar iedereen die leert fietsen, gaat eerst onderuit. Je leert met vallen en opstaan, zo heb ik dat ook geleerd. Waarom zou dat voor mij anders moeten zijn?

Agressie
Net voor de middelbare school kwam ik even op een punt dat ik er ontzettend klaar mee was. Altijd die starende blikken en de opmerkingen. Daar had ik op een gegeven moment super veel moeite mee, ik werd er een tijdje behoorlijk agressief van. Gelukkig heb ik mezelf flink uit kunnen leven in de vechtsport. Dat heeft me enorm geholpen om mijn agressie kwijt te kunnen.

Breakdancen
Sporten deed ik altijd al en toen ik 14 was kwam ik in aanraking met breakdancen. Het moment dat ik anderen zag breakdancen, dat was voor mij duidelijk dat dit was wat ik zocht. In het begin was het voor mij moeilijk om de stapjes aan te leren, maar ik werd al snel gestimuleerd om mijn eigen stijl te ontwikkelen. Alle goede dansers ontwikkelen op een gegeven moment hun eigen stijl en manier van bewegen. Dat is hetgeen wat je onderscheid van andere dansers.

‘ILL-Abilities’
Het dansen heeft me geholpen om mezelf te accepteren voor wie ik ben. Ik doe ontzettend veel verschillende dingen. Ik heb vorig jaar mijn HBO opleiding media en entertainment management afgerond, sinds 2010 zit ik in de internationale dance crew ILL-Abilities, dat zijn vijf dansers met ieder een eigen beperking en we breakdancen over de hele wereld. De eerste keer dat ik werd uitgenodigd door ILL-Abilities mocht ik direct meedansen. Na onze show zagen we mensen in tranen uitbarsten. Dat je mensen op die manier kunt raken met dans, dat was voor mij een moment waarop ik dacht: “Dit is wat ik wil doen!”

Blijven ontwikkelen
Op dit moment ben ik erg dankbaar voor alle mooie kansen die ik heb gekregen. Toch wil ik altijd meer. Ik ben vrij perfectionistisch en nooit helemaal tevreden, ik ben nog niet waar ik wil zijn. Als je tevreden bent, word je laks. Ik heb geen specifiek doel, maar ik wil mezelf altijd blijven ontwikkelen in dans, om op het hoogste niveau mee te kunnen blijven doen. Ik wil op meer plekken dansen en natuurlijk veel meer shows met ‘ILL-Abilities’ meemaken . Ik ga door zoals het nu gaat en ik hoop dat dit me nog ver zal brengen.

Motivational speaker
Een van de dansers van ‘ILL-Abilities’, Lazy Legs heeft ons allemaal geholpen met een goede speech. In onze theatershow vertellen we ook ons eigen verhaal door middel van voice-overs. Lazy Legs coacht ons om een goede motivational speaker te worden. In Amerika en Canada is dit een grote business. Het lijkt me super om mezelf hier verder in te ontwikkelen en ook om in Nederland meer lezingen te kunnen geven.

Dansen en reizen
Mijn droom was altijd om met het dansen te kunnen reizen, de wereld te mogen zien. Al snel kwam deze droom uit. Om de maand ga ik weer ergens naartoe. Ik houd niet van een normale kantoorbaan. Heel veel mensen kiezen voor veiligheid maar ik vind het fijn om andere dingen te doen. Iedere trip heeft iets leuks. Natuurlijk zijn de tours hartstikke gaaf. Onze eerste tour was in Montreal, met een bestickerde bus reisden we door Canada en Amerika.

No Excuses, No Limits!
Laat jezelf nooit beperken, voel je niet anders. Wees jezelf en zoek iets waar je je goed bij voelt. Voor mij is dat dansen, vind je passie. Alle deuren staan open, alles is mogelijk. Het ligt aan jezelf welke weg je bewandelt. Iedereen is anders, accepteer jezelf voor wie je bent. Mijn motto is: ‘No Excuses, No Limits!’

Meer weten van Redouan of ILL-Abilities? Neem eens een kijkje op zijn website: www.iamredo.com en www.illabilities.com

Floor was een jonge spontane meid met veel gevoel voor humor. Tijdens haar geboorte liep ze een hersenbeschadiging op. Ze had spasmen door haar hele lichaam; onder andere in haar armen, benen en tong. Hierdoor had ze ook wat meer moeite met praten. Het spasme viel niet op als je Floor zag. Dat gebeurde pas zodra ze ging praten of bewegen. Ondanks deze beperking heeft Floor de hbo-opleiding Culturele en Maatschappelijke Vorming afgerond en stond ze vol in het leven.

Comedy
Floor deed mee aan de mis(s)verkiezing van Lucille Werner. Deze verkiezing is speciaal bedacht voor knappe meiden met een lichamelijke beperking. Floor won niet maar viel wel op en werd vervolgens uitgenodigd om mee te doen aan het progamma ‘Jong’, waar ze een stand-upcomedyworkshop mocht doen en diezelfde avond nog moest optreden voor publiek. Dit beviel zowel Floor als het publiek zo goed, dat ze vaker terug mocht komen. Haar droom om op het podium te staan kwam uit en hoe?! Ze mocht auditie doen bij het gezelschap van de Comedy Train en ze werd aangenomen. Vanaf dat moment was ze een echte stand-up comedian! Hier zijn ook onder andere Theo Maassen , Jan-Jaap van der Wal en Najib Amhali begonnen.

Ongeluk
Door haar sterke karakter en haar doorzettingsvermogen heeft ze haar droom kunnen verwezenlijken. Na haar studie trok ze heel Nederland door en was ze bijna elke avond in kleinere zalen en grotere theaters te zien en te horen. Helaas heeft Floor maar twee maanden van deze uitgekomen droom mogen genieten, want in maart 2011 werd Floor slachtoffer van een fataal auto-ongeluk en is zij overleden.

Droom voortzetten
Floor’s moeder (Lidy van der Wal) wil de droom van haar dochter voortzetten. Ze heeft een workshop ontwikkeld om jongeren te laten zien dat het mogelijk is je droom na te jagen ondanks een (lichamelijke) beperking. In de workshop vertelt Lidy van der Wal over Floor, laat filmfragmenten van haar optredens zien en ze leest voor uit het dagboek van Floor en de gedichten die Floor op haar computer had gezet. Haar ouders vonden deze bestanden na haar overlijden en besloten hiermee Floor’s droom voort te zetten. Floor is voor veel mensen een inspiratiebron geweest en op deze manier nog steeds. Een tweede droom van Floor was het aansporen van anderen, om hun dromen na te jagen en zich niet tegen te laten houden door wat dan ook.

In het jaar na de dood van Floor was er al een heel mooi boekje gemaakt over het leven van Floor. Floor schreef veel in dagboeken ook bewaarde ze sms’jes en e-mails. Al deze berichten, samen met haar gedachtegangen zijn te lezen in: ‘Floor – Broze snippers van een intens leven’. Jaarlijks komen familie, vrienden en kennissen bij elkaar om haar leven te vieren in Toomlers waar de club van Comedy Train optreedt. Het is bijzonder om te zien hoe haar droom op deze manier nog steeds voortleeft…

In april 2014 organiseren Hoezo Anders, de moeder van Floor en BOSK een geweldig event om jongeren te inspireren hun dromen waar te maken: Durf te Dromen! Wil je daarbij zijn? Mail ons dan houden we je op de hoogte! [email protected]