denk niet in problemen, maar in mogelijkheden – Stichting Hoezo Anders

0

Sinds ik goed kan nadenken over wat ik zelf wil, was ik eigenlijk al bezig met mijn beroepskeuze. Toen ik zelf nog niet helemaal door had welke invloed mijn lichamelijke beperking op mijn leven zou hebben, wilde ik dierenarts worden. Op de dag dat ik besefte dat ik dat nooit zou kunnen, stortte mijn wereld in. Een boek ging dicht. Dat leverde veel frustraties op. Waarom kunnen zij dat wel en ik het niet? Een vraag die mij tot op de dag van vandaag nog bezighoudt, op verschillende dagen en bij verschillende onderwerpen.

De leerkrachten op mijn basisschool waren mijn helden: zij geloofden in mij, terwijl ik niet inzag wat mijn waarde was. Toen eenmaal bekend was, dat ik niet naar het speciaal onderwijs hoefde, was mijn doel de havo halen en hbo gaan doen. Gezien mijn fysieke beperkingen, waardoor ik mijn rechterhand niet kan gebruiken in het werk, was het voor mezelf belangrijk om niet terug te vallen op mbo. Ik dacht nog eens na en toen wist ik het. Ik wil kinderen inspireren, steunen en laten leren in een veilige omgeving. Precies zoals mijn leerkrachten vroeger bij mij hadden gedaan.

Ik liep een snuffelstage en wist het zeker: ik word juf! Inmiddels zit ik in mijn derde jaar als pabostudent. Meerdere complimenten heb ik al gehad. Halverwege mijn eerste jaar kwam de moeder van een jongetje uit mijn stageklas naar mij toe. Deze jongen had een beperking aan beide benen en had, net als ik vroeger, veel last van frustraties. Ze vertelde mij dat ze haar zoon nog nooit zo opgewekt was geweest. Hij had zin in school en voelde zich begrepen. Dat was ook zo, ik wist wat hij meemaakte, ik wist wat hij allemaal moest doorstaan. Een mooier compliment kon je als eerstejaarsstudent niet krijgen.

Makkelijk hè, niet werken?
Het werken met kinderen is zeker niet het makkelijkst. Maar iedere keer geniet ik. Kinderen vragen meer van je dan je soms wilt. Er is alleen één groot minpunt: mijn energie. Stage, school en door omstandigheden een huishouden draaien vergt zoveel energie, dat ik daarnaast niet kan werken. Dat betekent ook een leeg gat straks op mijn CV. Ik ben bang dat toekomstige werkgevers daar moeilijk over gaan doen: misschien denken zij als ze alleen mijn CV zien, dat ik lui ben of zoiets. Dit doet veel pijn.

Niet DIPPEN, maar DIMMEN
Ik wil wél werken, maar ik kán het gewoon niet. Ik ben met mijn 19 jaar ook al naar het UWV geweest. Ik zal de rest van mijn leven voor een gedeelte afgekeurd zijn. Dat betekent dat ik nooit fulltime zal kunnen werken. In het onderwijs is dat eigenlijk een voordeel. Er zijn veel leerkrachten die parttime werken. Ook vind ik het zeer fijn om met collega’s te werken. Hierbij kun je gebruik maken van ieders kwaliteiten. Het is tijd om van Denken In Problemen te gaan naar Denken In Mogelijkheden. Hoe kan dit anders dan in samenwerking met fantastische collega’s? Overal is een oplossing voor, je moet alleen die mogelijkheden en oplossingen willen zien. Het fantastische aan werken met kinderen, is dat als je goed luistert, zij eigenlijk al veel oplossingen aanbrengen.

Laatst was ik ontzettend moe op stage, toen vroeg een leerling: juf, waarom ga je niet gewoon even op tafel zitten? De rest van de les, heb ik zittend op tafel gegeven. De leerlingen waren ontzettend gemotiveerd, ik vertelde namelijk een mooi verhaal.

En nu?
Ik kijk vol vertrouwen naar de toekomst. Momenteel loop ik stage op mijn oude basisschool en ben ik in een warm bad terecht gekomen. Ik heb mijn keuze gemaakt om vanaf februari mijn minor Zorg op de mytylschool te doen. Ik wil kijken of ik daar net zo veel kan inspireren als ik nu op de stagescholen heb gedaan. Hoe het verder loopt met solliciteren weet ik niet, maar ik ben er van overtuigd dat ergens een directeur rondloopt die niet mijn beperkingen, maar juist mijn mogelijkheden ziet. Tot dan zal ik genieten van datgene wat mijn doorzettingsvermogen al heeft gebracht. Ik ben mezelf en ik ben er trots op!