een nieuwe stap – Stichting Hoezo Anders

0

Het is alweer bijna twee jaar geleden dat ik hoofdredacteur werd bij Stichting Hoezo Anders. Twee jaar hebben in het teken gestaan van persoonlijke ontwikkeling, ervaring opdoen en mijn eigen grenzen verkennen. Nu vind ik dat het tijd is om verder te gaan kijken.

Begin 2013 rondde ik mijn HBO-opleiding af. Ik mocht mezelf diëtist noemen. Ik was er trots op dat ik mijn diploma in handen had, maar het gevoel was ook dubbel. Want wat was ik mezelf tegengekomen tijdens de stages. Werken als diëtist in een praktijk was al behoorlijk pittig, maar in het ziekenhuis ging ik helemaal onderuit. Ik kreeg een tweede kans in een verpleeghuis, en uiteindelijk heeft het veel discipline gekost om dit goed af te ronden, zodat ik eindelijk dat papiertje mocht gaan ophalen.

En nu? Die vraag hield me bezig toen ik klaar was met mijn studie. Is het verstandig om te gaan solliciteren als diëtist? Is dat werk haalbaar met mijn beperkte belastbaarheid en is het eigenlijk waar mijn passie ligt? Ik wilde vooral even met rust gelaten worden. Ik was gesloopt van alle deadlines en verwachtingen van de afgelopen jaren. Toch is lang stilzitten  niet echt iets voor mij en ik ging aan de slag met een idee waar ik al jaren mee rondliep, maar tijdens mijn studie nooit tijd voor had.

Een tijd vol uitdagingen
Ik maakte een website over Gilles de la Tourette, één van de aandoeningen die ik zelf heb. Ik ontdekte hoe ontzettend leuk ik het vond om bezig te zijn met schrijven, sociale media, communiceren met mensen, een boodschap en verhaal overbrengen! Samen met mijn re-integratiecoach kwam ik tot de conclusie dat ik het diëtistenvak helemaal los moest gaan laten, en me zou gaan richten op mijn passie.

Net nadat we deze conclusie hadden getrokken, kwam er via Twitter een vacature voorbij voor hoofdredacteur bij Hoezo Anders. Het sprak me meteen ontzettend aan en het zou me de kans geven om mij verder te ontwikkelen in dit vak. Ook de doelgroep sprak me aan: jongeren met een (niet-zichtbare) beperking of chronische ziekte. Ik ben zelf zo’n jongere, dus wist precies waar het over ging. Maar ik had ook veel last van onzekerheid: was hoofdredacteur worden niet te hoog gegrepen? Is het misschien beter om te vragen of ik eerst redacteur kon worden? Want een team bloggers en redacteuren aansturen, kan ik dat allemaal wel? Uiteindelijk besloot ik gewoon te reageren en toen de keuze op mij was gevallen, wist ik dat ik een tijd vol uitdagingen tegemoet ging.

Stappen zetten
Ik nam het stokje over van Deborah, die na een jaar Hoezo Anders een betaalde baan had gevonden. Ik vond haar verhaal heel inspirerend, maar ik kreeg ook het gevoel dat ik zelf nog een hele lange weg te gaan had om hetzelfde te bereiken. Toch voelde het werken bij Hoezo Anders meteen als een warm bad, want hoe onzeker ik ook was in het begin, ik werd altijd gemotiveerd en positief benaderd en kreeg goede begeleiding door Daniella, de directeur. Ik begon daardoor ook zelf in te zien dat ik echt wel een hoop talenten en kwaliteiten heb. Mijn schrijftalent heb ik verder ontwikkeld; voor een jonge doelgroep schrijven vraagt om inleving en krachtige webteksten schrijven is een kunst. Je bent ook op een creatieve manier bezig, van het bedenken van een nieuw thema voor de bloggers tot aan leuke plaatjes (liefst met een boodschap) plaatsen op Facebook. Als hoofdredacteur ben je soms met vele dingen tegelijk bezig en ik heb een stuk beter geleerd om overzicht te bewaren en planmatig te werk te gaan.

Naast mijn organisatorische taken als hoofdredacteur, ging ik ook zelf jongeren interviewen. Eerst durfde ik dit alleen maar via e-mail. Contact leggen is bij mij nog altijd een lastig puntje. Toch heb ik veel overwonnen op dit gebied, en ben ik ook face-to-face interviews gaan doen. Ook het aansturen van bloggers en redacteuren ging steeds beter, ik gaf feedback op andermans werk en dat was eerst best een drempeltje. En toen ik als hoofdredacteur begon, had ik nooit kunnen bedenken dat ik in een volle zaal de staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid zou gaan interviewen. Ik sprak met Jetta Klijnsma tijdens het DenkAndersDebat in Rotterdam vorig jaar. Wat was ik zenuwachtig, en achteraf zo trots dat ik het gewoon gedaan had!

Nieuwe kansen
Mijn werk bij Hoezo Anders heeft me de kans gegeven om heel wat van deze drempels over te gaan. Verder gaf het mij de kans om nieuwe uitdagingen aan te gaan, zoals werken als moderator van AutThere, de app voor jongeren met autisme die de NVA heeft ontwikkeld. Maar ook om te onderzoeken waar mijn eigen grenzen liggen. Soms ging het dan ook even niet… om mezelf na een aantal dagen weer te herpakken. Ook daar was begrip voor en dat haalde veel druk van de ketel. Twee jaar lang heb ik vooral vanuit huis gewerkt en dit gaf mij heel veel voordelen. Ik kon mijn eigen tijd indelen en kon in een prikkelarme omgeving aan de slag.

Bij Hoezo Anders deed zich de kans voor om ook buitenshuis te gaan werken, namelijk in het Hoezo Anders LAB. Door familieomstandigheden heb ik die kans niet kunnen grijpen, maar inmiddels ben ik er aan toe om af en toe op kantoor te zitten. Ik begin namelijk te zien wat ik mis. Hoe spannend ik contact maken ook vind, mensen om je heen kunnen ook veel bieden. Even overleggen of zomaar een praatje, het zijn dingen die voor anderen heel gewoon zijn en waar ik steeds meer behoefte aan heb. En na twee jaar werkervaring opdoen, zou ik ook héél graag mijn eigen geld willen gaan verdienen en mijn Wajong-uitkering deels (of misschien zelfs geheel?) overbodig maken.

Net toen ik dat besloten had, kwam er dankzij Hoezo Anders weer een nieuwe kans op mijn pad. Ik ben nu tijdelijk aan de slag als communicatiemedewerker bij ALL OF ME, een project door 10 verschillende patiëntenorganisaties dat ook gericht is op jongeren met een chronische aandoening. Ik zit sinds kort twee middagen daar op kantoor. Dat is erg wennen maar ook zo ontzettend leuk! Want dit is wat ik heel graag wilde, en nu ben ik er aan toe. Eerder durfde ik deze stap nog niet te zetten. Het is zo bijzonder dat er nieuwe kansen komen op het moment dat je besluit dat je er klaar voor bent!

Een frisse kijk
Ik ben dan ook heel benieuwd wat voor kansen ik nog meer ga krijgen. Daarvoor wil ik ruimte gaan creëren, en dat betekent dat ik mijn functie van hoofdredacteur de komende tijd samen met iemand anders wil gaan doen. Iemand die er klaar voor is om net zo’n mooie ontwikkeling door te maken als Deborah en ik. Die zijn/haar grenzen wil verkennen en wil groeien in het werk als hoofdredacteur. Iemand die affiniteit heeft met jongeren met een (niet-zichtbare) beperking of chronische ziekte. Maar vooral iemand met een frisse kijk en nieuwe ideeën.