een onvergetelijke reis – Stichting Hoezo Anders

0

Ik ben een echte reiziger en wil het liefst de hele wereld ontdekken. Met of zonder rolstoel. De eerste stap is gezet. Zonder ouders, vrienden of andere familieleden naar de andere kant van de wereld. Om vrijwilligerswerk te doen, om andere mensen te helpen, maar vooral om iets te doen wat ik altijd al heb willen doen.

Bijna iedereen die ik ken, heeft het weleens over een verre reis of een wereldreis die ze later willen maken. Maar ik ben de eerste die ook daadwerkelijk die stap heeft durven zetten. Ik ben namelijk naar Bali gegaan met een groep jongeren die ik vooraf niet kende. Dat is natuurlijk al heel dapper op zich, maar daar komt een kleine bijkomstigheid bij… Mijn rolstoel ging ook mee op reis. Waarom? Omdat ik een spierziekte heb en daardoor heel snel vermoeid ben. Ook kan ik moeilijker langere afstanden lopen op het tempo van een gezond persoon.

Geen blokkade
Maar dit kan natuurlijk geen blokkade zijn om te doen waar je al zo lang van droomt. Zelfs tijdens mijn reis heb ik soms momenten gehad waarbij ik mezelf af vroeg wat ik hemelsnaam aan de andere kant van de wereld deed in mijn eentje. Ik had gezworen nooit meer zo ver weg te gaan alleen en als ik had geweten hoe moeilijk het zou worden dan was ik nooit meegegaan etc. Achteraf kan ik zeggen dat deze gedachten mij op dat moment niet hebben geholpen.

Een lange vliegreis en tien uur vertraging later kwamen we eindelijk aan op Bali. Daar heb ik de compleet andere cultuur mogen ervaren en het dagelijks leven van een echte Balinees. Met natuurlijk het eten (vooral veel rijst) en hoe belangrijk het geloof is voor hen. De hele dag door worden er verschillende offers gedaan aan de verschillende goden die zij kennen. Op elke hoek van de straat en in elke tuin van elk huis staat wel een kleine of grote tempel.

Lachende gezichten
Ik kwam natuurlijk voor het vrijwilligerswerk en ook dat was een hele mooie en bijzondere ervaring. De eerste keer mocht ik gelijk een muziekles overnemen samen met nog drie andere van onze groep. De tweede keer gaven we met z’n allen een workshop dans & drama. Beide waren een enorm groot succes en de lachende gezichten van al die kinderen maakten het nog mooier. Op een van de laatste dagen van onze reis hebben we een dagje meegeholpen op een school voor gehandicapte kinderen. Dat was geheel onverwachts, want we zouden eigenlijk naar een weeshuis gaan, maar wederom maakten de lachende gezichtjes van al die bijzondere kinderen alles weer goed.

Uiteindelijk heb ik een onvergetelijke tijd gehad met hele aardige mensen die mij hebben geholpen waar ze konden. Het was niet altijd even makkelijk, maar dan dacht ik altijd aan hoe bijzonder het was dat ik daar was en dat ik waarschijnlijk niet nog een keer terug zou komen. Geniet van alles wat je ziet en wat je meemaakt. Daarom wil ik aan jullie lezers meegeven dat de gouden tip voor (alleen) reizen is: positief blijven denken! Zelfs als het even moeilijk is of dingen helemaal anders lopen dan verwacht. En blijven lachen natuurlijk. Een perfecte combinatie om het allemaal iets makkelijker te maken en er vooral een onvergetelijke reis van te maken.

mariam-187x280-9814090Mariam is geboren met een zeldzame spierziekte, namelijk centronucleaire myopathie. Dit ziet zij gelukkig niet als een beperking die haar tegenhoudt om te doen wat ze graag zou willen. Momenteel zit ze op een mytylschool in Huizen waar zij 4/5 havo doet. Als ze daarmee klaar is, wil Mariam psychologie studeren. Schrijven is altijd heel belangrijk geweest voor haar en het werkte vooral als uitlaatklep. ‘Uit je hoofd, op het papier’, zoals ze altijd maar zegt. Bij Hoezo Anders gaat zij als redacteur aan de slag om haar schrijverskant te ontdekken en daar later misschien ook wel iets mee te gaan doen.