Boyce | Stichting hoezoanders

0

Boyce is pas drie jaar wanneer hij uit huis wordt geplaatst. Samen met zijn zusje komt hij in een opvang terecht en niet snel daarna komen ze in een internaat. Voor Boyce zullen er nog 12 of 13 volgen. In een van de internaten ‘De Hondsberg’ in Oisterwijk komt Boyce in aanraking met documentairemaker Roel van Dalen. Hij maakt een documentaire over de kinderen van de Hondsberg en Boyce is een van de hoofdpersonen. Hij maakt diepe indruk op veel kijkers als jong jongetje die geen raad weet met zichzelf en zich uit door middel van agressie en het draaien van harde gabbermuziek. Wanneer hij volwassen is en Roel van Dalen de jongeren opnieuw opzoekt voor een vervolg op de eerste documentaire zie je een compleet andere Boyce.
Op eigen kracht heeft hij zichzelf op het juiste pad weten te krijgen, ondanks alle tegenslagen en zijn verstandelijke beperking. Deborah is benieuwd hoe hij dat voor elkaar heeft gekregen.

Hoe vond je het om gefilmd te worden voor de documentaire ‘Kinderen van de Hondsberg’? En hoe is het om die documentaires terug te zien?
“Roel van Dalen liep een keer op het terrein van de Hondsberg en hij werd geïnspireerd door de kinderen die buiten aan het spelen waren. Hij wilde graag een documentaire maken en uiteindelijk werd ik ook gevraagd. Ik was destijds nog maar negen jaar, ik liet het maar op me afkomen en had het niet echt in de gaten dat ik werd gefilmd. Bij de première zaten we in een grote bioscoop, ik was toen 11/12 jaar en toen kwam het besef. In die tijd werd ik ook af en toe herkend, dat was wel bizar. Nu ben ik vooral trots.”

In de documentaire komt naar voren dat je een verstandelijke beperking hebt, door zuurstoftekort bij de geboorte. Kan je daar wat meer over vertellen?
“Mijn ouders waren net op tijd in het ziekenhuis toen mijn moeder moest bevallen van mij. Ik had de navelstreng om mijn nek geklemd zitten en als het vijf minuten later was geweest, dan was ik er niet meer geweest. Ik weet heel goed dat ik ontzettend veel geluk heb gehad. Door het zuurstoftekort heb ik wat meer moeite met leren en om met bepaalde dingen om te gaan.”

In hoeverre heeft jouw beperking invloed gehad op jouw leven?
“In het tweede internaat waar mijn zusje en ik woonden was ik vaak agressief. Ik wilde mijn zusje beschermen, maakte veel ruzie en had continu last van driftbuien. Ze kwamen er toen achter dat er misschien wat meer aan de hand was. Ik werd getest en er kwam uit de testen dat ik ADHD heb en een verstandelijke beperking. Kort daarna werd mijn zusje in een pleeggezin geplaatst en na een tijd ging zij weer terug naar huis. Ik ben daarentegen van het ene naar het andere internaat gegaan. We zijn niet met elkaar opgegroeid, dat vind ik wel heel erg, gelukkig hebben we sinds kort weer goed contact. Misschien was het anders gegaan als ik niet die beperkingen had.”

Acceptatie
“Tot mijn 16e probeerde ik het zelf te doen en me niets aan te trekken van mijn beperkingen, toch achtervolgt het me overal. Ik heb moeilijkheden met school en werk gekend. Helaas heb ik mijn diploma niet gehaald. Door veel therapie heb ik geleerd om te praten en accepteer ik dat ik een beperking heb. Ik weet nu dat ik hulp kan vragen en hoe ik gebruik van mijn beperkingen kan maken, of hoe juist niet. Ik ben blij dat je het niet aan me kan zien dat ik een beperking heb. Nu kan ik er nog af en toe over heen praten of mezelf beter voordoen dan dat ik ben. Het maakt het wel weer moeilijker om aan de bel te trekken.”

Hoe accepteer jij je verleden en je beperking?
“Ook al heeft mijn vader me niet op kunnen voeden, hij was er wel altijd voor me. Met mijn moeder heb ik helaas nooit een goede band gehad. Er was altijd agressie, we hebben het zo vaak opnieuw geprobeerd en het werkt niet tussen ons. Iedere keer ging het weer verkeerd en die negativiteit wil ik niet meer in mijn leven. Ik stop liever al mijn energie in de relaties met mensen om me heen waar ik iets mee op kan bouwen zoals mijn vader, zus en vriendin.”

Ervaringen overbrengen
“Het helpt mij om mijn ervaringen over te brengen, dat doe ik in de workshops die ik geef samen met Marcus en Arthur. (http://www.zerotomidnight.com/?page_id=305) Voor mij zijn die workshops pure verwerking en zonder therapie en het geven van de workshops was ik niet gekomen waar ik nu ben. Ik heb nog steeds moeite met vertrouwen, dat zal ook niet zo snel veranderen. Door mijn verleden heb ik verlatingsangst, veel beloftes zijn niet waargemaakt. Met praten kom ik er wel. Het enige wat ik wil is een stabiel leven, samen met mijn vriendin en haar kindje. Ik wil het leven wat ik zelf nooit heb gekend aan hem kunnen geven.”

Waar haal jij je doorzettingsvermogen vandaan?
“Voor mij is muziek mijn alles. Muziek luisteren, maken, gewoon alles wat er bij komt kijken. Een dag zonder muziek is voor mij als een dag niet geleefd. In mijn jeugd luisterde ik naar gabbermuziek en op mijn twaalfde kwam ik in aanraking met rapmuziek. Ik kan ontzettend veel uit de teksten halen. De herkenning die ik vind bij sommige rappers, dat helpt mij enorm, het geeft me de kracht die ik nodig heb om door te gaan.”

Op dit moment heb je geen baan meer bij de bakkerij, wat zijn je plannen voor werk?
“Mijn baan bij de bakkerij heb ik opgezegd met wederzijdse toestemming. Na drie en een half jaar keihard werken, met zelfs een vast contract, is het nu helaas voorbij. Mijn omgeving vindt dat ik er goed mee om ga. Ik blijf rustig en probeer mijn verdere opties te verkennen. Hier krijg ik hulp bij van een coach. Het is fijn om een vangnet te hebben die me kan helpen met werk zoeken. Een van mijn dromen is met jongeren werken die zelf in internaten zitten. Dat ik met mijn ervaring een groepsleider kan worden om zo mijn ervaringen over te brengen. Waarschijnlijk begin ik in januari met de opleiding SPW niveau 1. Dat lijkt me fantastisch. In de tussentijd probeer ik samen met Marcel zoveel mogelijk workshops te boeken.”

Je rapt en je deelt je ervaringen door middel van je muziek en workshops. Hoe is dat voor je?
“Er was mij gevraagd of ik een boek wilde schrijven over mijn leven, maar mijn familie wilde dit liever niet. Maar een cd vonden ze wel goed. Via Roel van Dalen kwam ik toen in aanraking met Jeroen en we hebben mijn levensverhaal op muziek gezet. De cd presentatie was in 2012 op de Hondsberg. Dit was fantastisch, de jongeren moesten huilen en noemden mij hun voorbeeld. Ze trekken zich echt aan mij op. Hierna kwam het idee om mee te doen met de workshops. Ik vertel mijn verhaal, laat mijn muziek horen en natuurlijk laten we een stukje van de documentaire zien.”

Waar droom je van?
“Ik wil graag mijn werk maken van muziek, dat is mijn grootste droom. Ik zie een show voor me met vuur en glitters en een publiek die alleen maar ‘meer’ roept. Ik hoop een dikke hit te maken waarmee ik dat kan bereiken. Ik ben een podium mens, dat hoor ik vaak en ik wil alleen maar meer. Nog meer muziek maken en mijn brood ermee verdienen. Ik zou hier alles voor opgeven. Mijn gevoel uiten en overbrengen met muziek en als het dan ook nog iets raakt bij mensen, dat is machtig. Alle kansen grijp ik aan om dit te kunnen bereiken.”

Wat geef jij voor tips aan andere jongens of meiden die het moeilijk hebben en misschien ook wel moeten dealen met een beperking?
“In het verleden blijven hangen heeft geen zin, probeer het verleden te laten rusten. Je maakt jezelf anders helemaal gek. Geniet van je leven, je hebt er maar een. Haal alles eruit en probeer voldoening uit jezelf te halen. Er is altijd een oplossing voor ieder probleem, het komt altijd goed, anders klopt er iets niet. Ga verder, ook na tegenslagen. Ga werken en doe geen gekke dingen.”

De documentaire ‘Kinderen van de Hondsberg’ terugkijken? Check deze link: