je passie komt altijd weer bovendrijven – Stichting Hoezo Anders

0

De afgelopen jaren heb ik mijn passie ontdekt: schrijven! Ik had een periode van overspannenheid nodig om daar achter te komen. Uit al het slechte kan iets goeds voortkomen! Vooral het journalistieke schrijven vind ik leuk. Mensen interviewen, verslagen maken, dat zijn de dingen die ik mijn hele leven wel zie doen. Ik heb regelmatig overwogen om journalistiek te gaan studeren.

Als kind maakte ik al tijdschriften over verschillende onderwerpen. Maar mijn angst hield me tegen: ik ga toch niet voor zo’n camera staan? Jaiks! Je moet ook nog eens stressbestendig zijn en onregelmatig kunnen werken, dat leek me toch niks voor mij. Dus werd het uiteindelijk communicatie en dat bracht me ook voor de nodige uitdagingen. En tijdens een mediatraining moest ik alsnog voor de camera staan en tijdens mijn stage heb ik zelfs twee ministers kort geïnterviewd voor de camera.

Er valt altijd een mouw aan te passen
Ondertussen geloof ik dat je passie blijft bestaan en dat die hoe dan ook tot bloei wil komen. Hoewel ik dacht dat het journalistieke werk niet bij mij zou passen, denk ik nu dat er overal wel een mouw aan te passen valt. Ik moet gewoon de plek vinden die goed bij mij past en die compenseert voor mijn beperkingen. Momenteel werk ik vooral vanuit huis. Ik doe af en toe interviews voor Hoezo Anders, schrijf blogs en doe de correctie van een tijdschrift. Langzaamaan breidt het zich uit, ik schrijf ondertussen ook af en toe voor dat tijdschrift. Daarnaast heb ik nog mijn eigen blogs en ben ik sinds kort begonnen met het schrijven van een boek. Ik werk vooral vanuit huis en dat bevalt me prima. Ik vind het heerlijk om zelfstandig te werken, op mijn eigen tempo, in mijn eigen omgeving. Dat past denk ik het beste bij mij.

Enge dingen
Maar eerlijk gezegd…in teamverband werken vind ik ook gewoon eng. Ik ben bang voor plagerijen waarop ik niet goed weet hoe te reageren. Ik ben bang voor moeilijke collega’s die me buikpijn bezorgen. Door m’n NLD ben ik één op één het sterkste, maar ik weet ondertussen dat dat niet de enige reden is dat ik tegen ‘normaal’ werk opzie. Veelal speelt er wantrouwen en piekergedachten. Ik zit nog steeds in groepstherapie en dat legt een hoop bloot. ‘Gewoon’ werk vind ik ook eng, omdat ik dan denk aan solliciteren en ‘enge’ dingen. Ik denk aan presteren en heb doemscenario’s voor ogen waarin ik voor aap sta, waarin iets van me gevraagd wordt wat ik niet kan. De afgelopen zeven maanden heb ik in therapie geleerd dat veel van die gedachten niet kloppen. Ik ben bang voor mislukking, maar dat is niet gegrond. Te lang heb ik me tegen laten houden door angsten, maar ik wil niet meer vluchten en vermijden. Ik wil dus ook weer wat ervaring opdoen in een ‘normale’ werkomgeving.

Kwetsbaarheden
Ik schreef de blogs voor Hoezo Anders eerst vooral vanuit het hebben van een non-verbale leerstoornis. Steeds meer kom ik erachter dat ik vooral belemmerd word door psychische klachten. In zekere zin vind ik dat fijn, want ik heb het idee dat ik daar iets aan kan doen. Voor NLD is geen behandeling, voor klachten samenhangend met je persoonlijkheid wel. Ik zie het nu zo dat ik bepaalde kwetsbaarheden heb, waar ik mee moet zien te dealen, maar wel mee te leven valt.

Werk zoeken met psychische klachten kan een hele uitdaging zijn. Ik zit er nog middenin, krijg sinds kort wat begeleiding. Godzijdank kon ik nog een Wajong krijgen en wordt me de tijd gegund om steviger in mijn schoenen te komen staan. Ik geloof dat de weg die ik gaan moet duidelijk zal worden. Ik wil je bemoedigen dat er altijd hoop is. Met goede hulp kun je echt verder komen. Gun jezelf de tijd, ook al ben je nu misschien heel onzeker en heb je erg last van angsten of depressies. Ook jij kan er weer aan toekomen om wat werk op te pakken. Een psychische aandoening is niet het einde.