mijn angst in de ogen kijken – Stichting Hoezo Anders

0

Er is één kant van mij die ik erg lastig vind, mijn angstige kant. Ik zie hem liever niet, zou hem het liefst negeren. Maar feit is dat hij er is en ten diepste hebben we er allemaal mee te dealen. Hoe ga je op een gezonde manier om met je angsten? Ik heb geleerd dat het beste toch is om ze in de ogen te kijken, omdat ze anders nog groter worden.

Recent heb ik zo’n angst in de ogen gekeken. Ik heb volgens mij weleens eerder in blogs genoemd dat ik last heb van mislukkingsgevoelens. Eén van de gebieden waarbij ik dat heb, is sport. Vroeger was ik motorisch niet heel goed ontwikkeld en was ik best wel stuntelig. Mijn sportervaringen waren geen groot succes in mijn beleving. In therapie, vooral in de psychomotorische therapie (pmt), wilde ik ontdekken of ik ook weer plezier kon beleven aan sporten.

Door de verschillende spellen en sporten kwam ik er langzaam achter dat ik bewegen best fijn vind. Soms moesten we iets doen en zei ik: ‘Ik kan dat niet, ik kan geen twee dingen tegelijk.’ Mijn therapeut zei dan: ‘Volgens mij kun je het wel, je moet niet nadenken.’ Dat heeft me aan het denken gezet. Liet ik me niet veel te veel leiden door mijn diagnose NLD? Ik verontschuldigde me van tevoren al en probeerde het niet eens uit. Door de pmt ben ik er achter gekomen dat het met mijn motorische onhandigheid wel meevalt. En van groepsgenoten heb ik geleerd dat ik echt niet de enige ben die bepaalde sporten zoals Zumba te ingewikkeld en snel vind.

Nu of nooit
Mijn uiteindelijke doel was om weer een sport uit te proberen en een proefles te volgen. De angst dat ik voor aap zou staan, zat er alleen heel diep in. De stap was té groot. De afgelopen tijd dacht ik: het komt wel na therapie. Maar toen kwam er een actie voorbij waarbij ik twee maanden gratis kon sporten bij een sportschool bij mij in de buurt. Daar werden ook bokslessen aangeboden. Al heel lang geleden leek me dat een leuke sport. Nu wist ik: het is nu of nooit! Nu moet het gebeuren. En ja, ik heb me over mijn angst gezet en ben naar die les gegaan. Met spanning in mijn buik en een brok in mijn keel, maar ik ben wel gegaan. En het viel erg mee, ik vond het eigenlijk best leuk. Het geeft een kick om je flink in te spannen en van je af te boksen. Het is goed voor mij om mijn kracht te voelen en voor mezelf op te komen. Het is overigens zonder sparren, dus ik houd er geen blauwe plekken aan over.

Ik ben tot de conclusie gekomen dat ik me niet meer bij voorbaat moet verschuilen achter een diagnose. Er was meer mogelijk dan ik bij voorbaat dacht en je kunt je ook ontwikkelen. Ik ben echt geen profbokser hoor. Ik heb nog veel aanwijzingen nodig, maar lach er vaak maar om als ik het helemaal verkeerd doe. Een bepaalde strekoefening had ik na drie lessen nog steeds niet door, maar nu snap ik hem wel. Coördinatie en het nadoen van oefeningen, vind ik lastig. Maar ik wil me er niet door tegen laten houden!