vakantie Archives | Stichting hoezoanders

0

Nu al zin in de zomer! Heb jij al vakantieplannen? Op vakantie gaan als je een beperking hebt, kan wat lastiger zijn, maar is zeker niet onmogelijk. Een goede voorbereiding is het halve werk!

Misschien heb je een aangepaste bungalow of camping nodig die ook voor jou toegankelijk is? En hoe zit het met het reizen zelf? Is een georganiseerde reis misschien iets voor jou? In de MEE vakantiewijzer vind je veel informatie en links naar handige websites.

Vraag sowieso goed naar de reisvoorwaarden en overweeg ook een reis- en annuleringsverzekering af te sluiten. Geniet van de voorpret en voor straks: een fijne vakantie!

De zomer staat altijd in het teken van vakantie. ‘Gaan jullie nog weg?’ ‘Wij blijven lekker thuis dit jaar.’ Het blijft een geliefd terugkerend gespreksonderwerp. Dit jaar zou ik eigenlijk thuis blijven in de zomer. Gezien de financiën en vriendlief zijn vakantiedagen was dit de conclusie. Prima. Maar toen juli naderde begon het toch wel te kriebelen. Het weer in Nederland bleek diep triest, we hadden er weer een reden bij tot nationaal klagen. (Die vitamine D is gewoon broodnodig, voor ieders gemoed).

Opeens kwam er uit het niets onverwacht een vakantie op mijn pad. Kan het nog mooier? Twee weken All Inclusive naar Egypte in Augustus. Vertrek binnen een week, met mijn broertje. Zijn liefde had het uitgemaakt. Over en uit. En nee, ze had geen zin meer in een gezamenlijke vakantie. Na wat telefoontjes kon ik opeens mee. Dit zat niet in mijn planning. Eerst raakte ik een beetje in paniek. (Ja dat heb ik ook met leuke dingen, vermoeiend!) Mijn agenda stond vol met afspraken en plannen. Maar dit is het juist het mooie, dat alles in een keer om kan slaan. Morgen kan er altijd anders uitzien dan dat je je vandaag hebt bedacht.

Inmiddels zijn we op de helft van de vakantie. Gewend aan de immense hitte werkt mijn hoofd weer op volle kracht. Denken stopt bij mij nooit maar er zat een bepaalde waas omheen. Of noemen ze dat tot rust komen? Om me heen kijkend vraag ik me toch af wat vakantie nu precies is. Back to basic, eten, (heel veel) drinken, (heel veel) zon, zwemmen en slapen maar dan omgeven in alle luxe. Ze doen je een armband om en je hoeft twee weken lang niet meer na te denken. Alleen kiezen waar je wilt eten en wat je nu weer van het buffet wilt plunderen. Bergen eten en slapende, zonnende mensen. Dat is wel een samenvatting van het All Inclusive principe. Het beest komt in veel mensen naar boven.

Vakantie is ook de ultieme confrontatie, met jezelf en je geliefden. Je bent uit je eigen omgeving en kunt je niet vasthouden aan je eigen routine. Vluchten in alle dingen die je thuis kan doen is hier niet mogelijk. Gisteren hadden we voor het eerst een half uurtje WiFi, met heel-langzaam-internet. Je merkt pas in het buitenland hoe erg je vastzit aan je mobiel mét internet. Snel even contact, kijken hoe het met ‘iedereen is’ op Facebook. Vooral zorgen dat je niets mist. Nou de wereld draait wel door hoor. Dat is juist het fijne aan vakantie. Je zet je eigen leven thuis op pauze. Je hoeft even niet te voldoen aan de verwachtingen die thuis op je wachten. Het hele jaar zuchten we met z’n allen dat we rust willen. ‘Even helemaal niets’. Heerlijk even uitpuffen, waar dan ook.

Maar kunnen we dat wel, dat ‘even helemaal niets’? Misschien is het een té grote overgang. Een heel jaar stressen, rennen, continu bereikbaar zijn en dan opeens een paar weken ‘niets’. Misschien is het daarom wel dat een vakantie de grootste relatietest is die er is. Je moet het invullen zoals jij/jullie wilt/willen. Ik moet nu eenmaal van me afschrijven dus mijn laptop en dagboek zijn mee. Daar word ik een stuk blijer van. Ik verwacht niet van mezelf dat ik alles stop kan zetten in mijn hoofd. Dat heb ik al geleerd. Daardoor kan ik juist meer genieten.

Verwachtingen liggen denk ik te hoog. Vorig jaar ging ik met mijn vriend op vakantie en naast mijn bagage had ik een enorme rugtas vol verwachtingen meegenomen. We moesten hele goede gesprekken voeren, elke dag minstens een keer de liefde bedrijven, helemaal tot rust komen en vooral van elkaar genieten. En dat allemaal in 8 dagen. Mijn lijstje werd compleet uitgelachen. Mokkend deelde ik mijn angsten. ‘Je moet toch goede gesprekken hebben op vakantie?’ (Ik dacht echt dat dit zo hoorde) Waarop mijn vriend zei: ‘Ik zie vakantie als tot rust komen, gewoon even niets. Liefde is juist ook samen kunnen zwijgen en genieten van de rust.’ Toen wist ik zeker dat het mis zat. Hoe meer hij zweeg, des te meer ik alle stilte vulde met mijn geklets. Waarover het ging, over niets. Hij zou me een euro geven voor elk half uur dat ik zou zwijgen. Dan zou ik het misschien leren. Helaas heb ik geen geld gezien want het was me niet gelukt. Maar ik heb wel geleerd wat liefde en vakantie inhoud. En dat zit hem ook in de stilte, lijstjes en verwachtingen loslaten. Juist even buiten de lijntjes van alle dag kleuren. Want binnen de lijntjes blijven kan je het hele jaar nog!

Eigenlijk ben ik sinds 2008 niet meer ‘echt’ op vakantie geweest. De laatste vakantie was in 2008 samen met mijn vader naar Italië. Sinds die tijd zijn het vooral dagjes uit of weekendjes weg maar dat vind ik niet erg. Ik heb altijd nogal last van heimwee als ik van huis weg ben. Ik geniet er wel van wel om er even uit te zijn, maar ik vind het net zo fijn om weer naar huis te gaan!

Op Texel
Vorig jaar ging ik met een paar vriendinnen een weekendje naar Texel. De moeder van een vriendin van mij heeft daar een caravan staan daar mochten we gebruik van maken. Hartstikke lief natuurlijk! De meeste vriendinnen die ik heb, hebben zelf ook veel meegemaakt of een beperking dat vind ik fijn want dan begrijp je elkaar beter.

Enfin, we gingen van vrijdag tot maandag. Vrijdags vertrokken we met de trein vanaf Utrecht Centraal naar Texel. Het is een reis van ruim 4 uur dus we waren erg moe toen we aankwamen. Vanaf de bushalte was het een behoorlijk eind lopen naar de plek waar de caravan stond. Hij stond helemaal achterin de duinen. We hadden natuurlijk onze bagage bij ons dus onder eensgezind gezucht sjouwden we onze spullen naar de caravan. Eindelijk kwamen we aan bij de caravan. Moe maar voldaan ploften we neer. We konden alleen niet te lang uitrusten want er moest nog van alles gebeuren.

Grenzen aangeven
De tent moest nog worden opgezet, er moesten boodschappen worden gehaald én de fietsen moesten nog gehaald worden. Eigenlijk was ik al behoorlijk af op dat moment maar omdat ik niet flauw wilde zijn ging ik mee de fietsen ophalen en boodschappen doen. Meestal kan ik goed mijn grenzen aan geven maar in dit geval vond ik dat best moeilijk. Want als je bij alles “Sorry, maar ik ben moe” zegt, dan is dat ook niet leuk voor je vriendinnen…

Later die avond zou er nog een vriendin komen die moest worden opgehaald, maar toen ben ik bij de caravan gebleven, ik was echt op. We gingen op tijd slapen want we waren allemaal moe. Ik sliep samen met een vriendin in de caravan en de andere 2 dames sliepen in de tent. Ik was wel blij dat ik in een ‘gewoon’ bed kon slapen. Helaas regende het die nacht erg hard en konden we geen van allen goed in slaap komen. De regen kletterde hard tegen het dak aan. Ook kon mijn vriendin er niet goed tegen dat ik snurkte. Iedere keer als ik een beetje in slaap dommelde schrok ik wakker: “Anne je snurkt!” Op een bepaald moment was ik zo geïrriteerd dat ik op de bank ben gaan liggen maar ja, toen kon ik natuurlijk helemaal niet slapen.

Terug naar huis
De volgende morgen was ik natuurlijk nog steeds moe en brak van de nacht niet slapen. Ik had die dag eigenlijk bij mijn zus en nichtjes op visite willen gaan (zij wonen op Texel) maar ik voelde dat dit er niet in zat. Ik moest voor mezelf kiezen en ik voelde dat ik het niet een heel weekend ging volhouden in de caravan. Ik besloot dus terug naar huis te gaan diezelfde dag. Ik vond het aan de ene kant erg jammer, ik had me op een heel weekend weg verheugd en dat was nu eigenlijk letterlijk in het water gevallen..

Aan de andere kant was ik het ook helemaal zat. Met vriendinnen op vakantie gaan is toch heel anders dan zo af en toe gezellig een dagje met elkaar op trekken. Je moet zoveel rekening houden met elkaar ineens. Wat zijn je grenzen, wat zeg je wel en wat niet. Kortom, de volgende keer gaan we in een huisje of in een hotelkamer maar ik ga van mijn leven niet meer in een caravan of kamperen. Ik ben niet zo stoer als het daarop aankomt!

Deze rij is alleen voor gehandicapten, zegt de KLM dame op Schiphol, terwijl ze het toegangspoortje voor mijn neus weer dichtdoet. Ja, daarom sta ik hier, zodat ik door het gehandicapten poortje kan lopen en snel kan gaan zitten op de bestelde rolstoel. Die rolstoel staat achter het gehandicapten poortje, bij de douane. Dat betekent dat je als gehandicapte heel Schiphol af moet lopen. Of je moet laten duwen in een bagage rek. Daar was geen plek voor mij. Daar zat de bagage al in.

De KLM dame bekeek mij van top tot teen. Het was nog net geen vleeskeuring. Ze kwam tot haar conclusie dat ik niet gehandicapt ben, want ze zag immers niets aan mij. Ik had geen gehandicapten stok, geen pacemaker en geen rolstoel. Die rolstoel wilde ik wel, maar dan moest ik eerst door het gehandicapten poortje om daarbij te komen. Mijn benen willen niet meer staan.

Eenmaal in de rolstoel mogen we zomaar, door een ander ‘sneller poortje’ bij de douane. Iedereen kijkt. Nu ben ik wel gehandicapt, want ik zit in een rolstoel. Het beveiligingspoortje is te smal. Voorzichtig vragen de beveiligingsmannen of ik heel even kan lopen. Ik kan wel een groot stuk lopen, maar dat is niet meer geloofwaardig als je dat zegt en tegelijkertijd in een rolstoel zit. Alleen nadat ik dat stuk heb gelopen, dan willen mijn benen niet meer en voelt het alsof mijn knieën eraf worden gedraaid. Dit gebeurd echter ook tijdens het lopen. Daar praten we nu niet over, want deze column gaat over vakantie en vakantie, dat is leuk.

Voorbij de douane kom je in het speelpaleis wat Schiphol Airport heet. Starbucks! We moeten naar Starbucks. Kan me niet schelen of we het vliegtuig missen. Zonder een Caramel Frappé Latte Macchiatto en een citroen maanzaad muffin met witte ‘icing’ erop, loop ik niet het vliegtuig in. Ik sta erop, zeg ik vanaf mijn rolstoel.

De Starbucks meneer vraagt aan manlief wat ik wil drinken. Ik voel me een klein kind. Manlief vraagt aan mij wat ik wil drinken. Ik vertel aan manlief wat ik wil drinken en manlief vertelt aan de Starbucks meneer wat ik wil drinken. Zo gaat dat als je in een rolstoel zit. Dat is niet raar, dat staat in de gebruiksaanwijzing van de rolstoel. Men praat niet tegen jou. Men praat tegen degene die de rolstoel duwt. Iedereen kijkt. Ik kijk terug. Heb ik een restje muffin op mijn gezicht? Men wilt weten waarom ik in een rolstoel zit, maar men vraagt het niet. De code is dat je kijkt, staart, maar niets vraagt. Ik vraag ook niet waarom iedereen kijkt. Ik geniet. Niet van de kijkende mensen. Wel van Schiphol. De open ruimte, het ‘we gaan op reis gevoel’ en heel even voel ik mij vrij, alsof ik kan vliegen. Het vliegtuig vertrekt.

Wil je meer columns van mij lezen? Ga naar http://gabstar25.wordpress.com