op weg naar de toekomst | Stichting hoezoanders

0

Als er iets is waar ik me heel erg aan stoor in de manier waarop mensen in de maatschappij kijken naar gehandicapten, chronisch zieken of mensen die anderszins beperkt zijn, is het wel dat niemand echt hoge verwachtingen heeft. Je zou kunnen zeggen dat dat fijn is omdat er dan ook geen druk op je schouders ligt, maar het is niet fijn: het is frustrerend. Ze onderschatten je. Ik merkte het op de basisschool al: ik kreeg dingen te doen die ik leuk vond en waar ik goed in was, voor de rest vonden ze het wel best – met als gevolg dat ik nu superslecht ben in topografie en rekenen. Op de middelbare school merkte ik het ook weer: geen hoge verwachtingen, vooral kijken naar wat kan en de grenzen eigenlijk niet opzoeken. Ik snap het wel, want als je ernstig spastisch bent of als het leren gewoon heel lastig gaat, dan heb je gewoon minder toekomstperspectief. MAAR dat perspectief is er nog wel! Alleen maar omdat het moeilijk is en omdat er goed over nagedacht moet worden, betekent toch niet dat we maar gewoon de makkelijke weg moeten kiezen?

Droom
Op de basisschool was ik natuurlijk nog helemaal niet bezig met hoe ik mezelf zag over tien jaar, maar ik droomde wel. Mijn ‘’wat wil ik later worden’’ ging van kinderboekenschrijfster naar kinderverpleegkundige naar prikzuster en weer terug naar kinderboekenschrijfster. Pas op de middelbare school werd langzaam duidelijk wat ik wilde: Nederlands studeren. Dat werd een droom, die min of meer aan diggelen ging door het selectieve onderwijs op de basisschool: in zeven jaar doorliep ik vmbo en havo, maar vwo ging niet vanwege de grote hoeveelheid wiskunde. In plaats van de universiteit ging ik dus naar het hbo om een propedeuse te halen aan de Lerarenopleiding Nederlands, zodat ik dan alsnog zou kunnen gaan studeren. En nu… nu heb ik twee dagen geleden besloten dat ik blijf. Ik maak de propedeuse af en ga door met het tweede jaar van de opleiding, want ik voel me ontzettend op mijn plek en heb het onwijs naar mijn zin. Tegen alle verwachtingen in – want ik zag mezelf echt totaal niet als leraar, had niets met het onderwijs – is het nu een droom geworden om voor de klas te staan in het speciaal onderwijs, te voorkomen dat met kinderen daar gebeurt wat met mij gebeurde.

Happiness in the making
Soms weet je al als kind van acht waar je van droomt en blijft dat de rest van je leven je grote doel. Soms verander je ergens in je tienertijd van koers en soms kom je tot de ontdekking dat je ergens van droomt zonder het te weten – zoals bij mij. Ik heb nu een duidelijk beeld van hoe ik over tien, vijftien jaar in het leven wil staan: auteur van historische romans, lerares Nederlands op het speciaal onderwijs, freelance journalist én het gezicht van een stichting die jongeren helpt het beste uit hun leven te halen en gelukkig te worden. Met dat laatste heb ik al een start gemaakt door de website www.happinessinthemaking.nl in het leven te roepen en dat maakt mij weer onwijs gelukkig: mijn eigen positieve en levendige manier van doen en denken gebruiken om andere mensen te helpen en zo in combinatie met het onderwijs iets te betekenen voor de maatschappij.

Succes
De Griekse filosoof Aristoteles zei dat gelukkig zijn eigenlijk vooral betekent dat je gelukt bent als mens: dat je helemaal tot bloei en tot ontwikkeling bent gekomen in je persoonlijkheid en je dromen en wat je kunt, dat je een volledig goed mens bent. Ik vind dat heel inspirerend: voor mij betekent gelukkig zijn vooral blij zijn met wie ik ben, wat ik heb en hoe mijn leven is, maar gelukt zijn als mens is ook iets heel moois om naar te streven: dat je gelukt bent als mens, dat je eigenlijk succes hebt als mens. Ik denk dat het wel klopt: je dromen die uitkomen, blij zijn met jezelf en je leven en het gevoel dat je je ten volle hebt ontwikkeld: dat zou best eens het ultieme geluk kunnen zijn. Maar voor mij is succes ook: zijn waar ik uiteindelijk wil zijn in het leven, mijn droom leven, kunnen genieten van echt alles wat ik doe en aan het einde van mijn leven kunnen zeggen dat ik echt alles eruit heb gehaald, dat ik mijn dromen heb laten uitkomen en iets heb betekend voor de wereld, iets heb teruggedaan. Dát is succes.

Wees niet bang
De weg ernaartoe is niet gemakkelijk, vooral omdat ik geen idee heb hoe het over een jaar of over vijf jaar of zelfs maar over vijf dagen met mijn gezondheid gesteld is: dat kan in één klap omslaan. Ik zal misschien niet al mijn dromen kunnen verwezenlijken, maar ik denk dat mijn persoonlijkheid veelzijdig genoeg is om er wel wat op te vinden. If nothing goes right, go left: er is altijd wel een manier. Misschien gaat het totaalplaatje niet lukken, maar als ik een deel van mijn droom kan verwezenlijken, maakt dat me ook al gelukkig.  En er is één ding heel belangrijk om dat pad naar succes te vinden, te betreden en de obstakels te overwinnen: durven. Durf soms gewoon iets te doen, dat heb ik gedaan en het heeft me een stap dichter bij mijn droom gebracht. Wees niet bang om jezelf te laten zien, om jezelf uit te dagen, grenzen te verkennen. Probeer eens iets nieuws, treed uit je comfortzone. En denk vooral niet dat je het niet kunt, want dan lukt het niet. Turn your can’ts into cans and your dreams into plans!