tweederangs burger – Stichting Hoezo Anders

0

Als je chronisch ziek bent in Nederland heb je een achterstand. Zogenaamd heeft iedereen gelijke rechten, maar zo simpel is het niet. En daar moet verandering in komen. Ik ben misschien chronisch ziek, maar ik ben vooral mens.

Arbeidsongeschikt
Ik ben voor een deel arbeidsongeschikt. Volgens de verzekeringsarts die mij keurde, kan ik wel 30 uur per week werken. Dat ik laatst gestopt ben met mijn baan van 16 uur per week geeft aan dat dat niet reëel is. Ik kan heus wel iets, maar veel en lang werken lukt mij niet.

Ondanks dat ik 30 uur zou kunnen werken, heb ik gelukkig wel een Wajong-uitkering. Het is mijn enige bron van inkomsten op dit moment. Het is geen vetpot, dat mag je best weten. Ik krijg iedere maand iets meer dan 900 euro. Dat is 75% van het minimumloon. Volgend jaar wordt dit zelfs verlaagd naar 70%. Ik ben onwijs dankbaar dat ik een uitkering krijg, anders had ik niet kunnen overleven. Maar het voelt toch iedere keer weer alsof ik word gestraft.  Want zelfs als ik werk, krijg ik door de regels rondom mijn Wajong niet meer op mijn rekening aan het eind van de maand. Is dat eerlijk?

Zorgkosten
Iets waar ik mij boos om maak zijn de zorgkosten. Het is goed geregeld in Nederland met de zorgverzekeringen. Ik heb ook mazzel met ziektes waarvan de behandelingen voor het grootste gedeelte worden vergoed. Daardoor betaal ik naast het eigen risico niet heel veel extra per maand. Maar ik moet wel steeds meer uitzoeken om alles vergoed te krijgen. Op welke regelingen heb ik recht? (chronische fysiotherapie). Welk merk wordt wel vergoed en welke niet? Bij welke instelling wordt 100% vergoed en bij welke maar 80%? Hoeveel behandelingen kan ik krijgen voordat mijn potje leeg is? Kan ik een extra behandeling dan zelf betalen? Laat staan als je een behandeling of medicatie nodig hebt die überhaupt niet vergoed wordt.

Het zijn vragen waar je als je ziek bent niet mee bezig wilt zijn. Helaas zal dat steeds vaker moeten gebeuren als de regering zo doorgaat. Steeds meer behandelingen worden (deels) uit het basispakket gehaald. Steeds wordt er gesproken over het verhogen van eigen bijdragen en eigen risico. Maar ook worden behandelingen voor ziektes geschrapt, omdat ze niet wetenschappelijk zijn bewezen, maar in de praktijk wel werken voor mensen. Gezondheidszorg wordt steeds minder een recht en steeds meer een privilege.

Toegankelijkheid
Ook is de toegankelijkheid vaak nog zwaar onder de maat. Stoepjes waar je amper overheen komt met je rolstoel, gebouwen zonder liften of aangepast toilet. Maar ook systemen die slecht te gebruiken zijn als je bijvoorbeeld slechtziend bent. Er is een VN- verdrag waarin staat dat alles toegankelijk moet zijn voor iedereen, maar zo ver is het nog lang niet. Het voelt voor mij nog te vaak alsof ik een tweederangsburger ben. Ik voel mij niet gelijkwaardig aan een gezond persoon. Ik moet vechten om iets te bereiken, ik moet voor mezelf opkomen. De regering straft mij omdat ik chronisch ziek ben. Terwijl ziek zijn op zich al een straf is.