uit mijn schulp kruipen – Stichting Hoezo Anders

0

De lente is een periode waarin alles als het ware opnieuw begint. Het wordt weer lekker lang licht, er zijn meer vogels te zien en bloemen komen weer in bloei. Het is een periode in het jaar waarin ik eigenlijk meer voornemens en plannen heb dan met Nieuwjaar. Immers, de zomer komt er weer aan en een studiejaar komt weer langzaam ten einde. Het is het enige dat deze periode wordt afgesloten voor mijn gevoel. Ik neem me dan ook altijd voor om de laatste zaken die gedaan moeten worden, goed te plannen. Een rustig einde van een studiejaar en uitkijken naar de zomer: dat is het idee.

Inleiding op de zomer
Het voorjaar is ook een periode in het jaar waarin ik me weer eens besef dat ik een stukje anders ben dan anderen. Een terrasje pakken in de zon, is voor mij niet prettig, omdat ik door het felle licht veel minder kan zien en met een donkere zonnebril ook niet. Daarnaast is mijn allergie voor pollen zo hevig, dat het wel eens voorkomt dat ik het hele weekend op de bank lig. Ik heb mezelf dan ook voorgenomen om me op mijn gezondheid te concentreren. Simpeler gezegd dan gedaan.

Ik zie de lente vooral als een inleiding van de zomer. De periode die ik zie als een soort rustpunt in het jaar. Even zonder stress en zorgen. Ondanks dat het warme weer dat ons –hopelijk– te wachten staat, mij dus ook een hoop ongemakken bezorgd, kijk ik er ook altijd erg naar uit. Ik vind dat dat een rustmoment is na een tijdje hard werken voor die laatste loodjes.

Ik ga er nog even helemaal voor
Daarom is de lente ook zo belangrijk, vind ik. Het is het moment waarop ik besef dat ik nog even kan laten zien wat ik in me heb. Niet alleen op het gebied van de studie, maar ook tegenover mezelf. Ik maak als het ware aan het einde van de winter even de balans op en probeer er daarna nog even helemaal voor te gaan. Ik maak schoon in huis en in mijn hoofd, want ook op sociaal vlak heb ik altijd het idee dat er veel staat te veranderen. Iedereen komt het huis weer uit en het is tijd om de mensen om me heen weer onder ogen te komen. Ik geef mezelf dan altijd een duwtje in de rug als het op mensen afstappen gaat. Ik probeer weer contact te maken met vrienden die ik lang niet heb gezien, al vind ik dat soms toch best moeilijk, omdat ik niet echt een prater ben.

Al met al komt het erop neer dat ik, met de komst van de weggesmolten sneeuw (niet dat dat dit jaar erg van toepassing was), me voorneem om uit mijn schulp te kruipen en iets te gaan doen. De warmte zorgt ervoor dat ik én misschien wel iedereen zin krijgt om dingen te ondernemen en echt bezig te zijn met wat er hierna komt. In de winter heb je immers meer het gevoel eerst maar eens te moeten overleven en in de zomer juist het gevoel te kunnen leven.